Посветеност, истрајност и решителност – Стојан Поповски

Мојата спортска приказна и кариера започнува многу одамна (далечната 1990-та година), на 6 годишна возраст се запишувам во пливачкиот клуб „Студент“. Како поминуваа месеците и годините сфатив дека во овој спорт можам да бидам конкуретен што и го покажав на неколку локални натпревари. Позитивен пресврт и голем мотив беше интернационалниот пливачки митинг во Ноис (Германија) каде на само 9 години освоив две сребрени медали со одлични резултати во дисциплините 50м. делфин (37,85сек.) и 50м. слободно (35.76сек.). Потоа следуваа и многу победи и титули како најдобар поединец во категории млади, стари пионери и кадети каде најдобрите резултати ги постигнав во дисциплините на 200м / 400м / 1500м слободно како и 50м / 100м / 200м. делфин.

Паралелно со пливањето секогаш бев љубител на велосипедизмот а уште како дете бев зависник од адреналин, па качувањата на падините на Водно ги користев само за да можам да уживам во брзите спуштања надолу, нормално без за тоа да знаат моите родители бидејќи сето тоа почна кога немав полни 10 години со челичен велосипед од 20кг. без никаква суспензија.

Следуваше период на голема и долга стагнација во пливањето, сите мои врсници и конкуренти почнаа да ме поминуваат скоро на сите натпревари, физички беа доста помоќни, веќе оформени спортисти за таа возраст, а јас некако останав назад, низок по раст, килограмите и покрај посветеното тренирање се таложеа, а и со постигнатите резултати во тие години некои тренери мислеа дека нема ни да мрднам нагоре од проста причина што периодот на стагнирање траеше веќе со години. Па се чудеа како наоѓам мотив толку посветено да тренирам и максимално да се оддавам на секој тренинг без оглед што резултатите ни малку не одеа кон подобро. Можеби тука некаде сфатив дека таа негативна страна на тапкање во место ме направи исклучително психички посилен во однос на сите мои врсници, а исто така и од оние постарите, бидејќи имаше пливачи кои со многу помалку стагнирања многу брзо се откажуваа, а мене тоа ми беше само мотив плус што во понатамошната триатлон кариера, слободно можам да кажам, дека и до ден денешен е моето најслино оружје. Оружје благодарение на кое сум успевал да победувам и големи трки и да правам резултати во периоди кога можеби и не сум бил толку физички спремен за тие натпревари. Психата е едно големо чудо кога ќе можеш барем малку да ја запознаеш, а уште поголемо кога ќе почнеш да ја користиш. Годините стагнација како и таложењето на килограмите ме мотивираа веќе и посериозно да поминувам километри со мојот велосипед и да почнам и со рекреативно трчање. Требаше уште некоја година посветеност во таа природна борба со мојот организам и потоа настана онаа добитна комбинација, голема физичка спремност со минимална процентуална застапеност на масно ткиво во организмот.

bike-riding-on-triathlon

За триатлонт од секогаш знаев како спорт, но никогаш не помислив дека некогаш ќе се бавам, уште помалку па дека долги години ќе бидам и национален шампион. Тогашните медиумски покритија не нудеа многу, единственото нешто што беше достапно беа само некои годишни ретроспективи од големи натпревари, светски и континентални првенства, а јас секогаш бев воодушевен на нивната психофизичка спремност и моќ.

swimming-on-triathlon

Во 2002 година дознав дека и во Македонија постои триатлон федерација која организира натпревари кои се бодуваат за националните ранг листи, дури и дека имаме триатлон репрезентација која веќе зад себе има и официјални настапи на меѓународни натпревари. Бев импресиониран и веднаш одлучив да се пријавам. Во 2003 година се одлучив да настапам, освен моето пливачко искуство, влегов во нешто сосема ново и како да претчувствував дека тоа е вистинскиот спорт за мене. Како јуниор бев најдобро рангиран, а вкупно го освоив 3-то место. Тоа беа импровизирани делници во кои, ако може така да се каже, некако повеќе шанса се даваше на велосипедистите и атлетичарите. Бев изненаден од бројот на учесници, а и од топлината на луѓето инволвирани во организацијата на тие натпревари, како и од стручниот тим на раководството на чело со основачот на триатлонот во Македонија, Ѓорги Кузмановски. Човек кој има премногу направено за овој спорт во нашата земја, а беше и мој тренер.

Од тогаш па натаму започнувам со сериозни тренинзи, со насочени програми кои ми донесоа да станам 16 години последователно апсолутен национален шампион. Покрај националните титули и настапите на националните првенства во триатлон и дуатлон вкупно остварени натпревари овие години веќе го надминува бројот 100, од кои преку 40-тина европски и светски купови, балкански првенства, 4 европски и 4 светски првенства.

triathlon-macedonia

Секоја завршена трка е драга на свој начин, покрај убедливите победи на националните првенства би ги издвоил константните добри резултати на сите балкански првенства на кои сум учествувал, секогаш во најдобрите 5 триатлонци во елитна категорија, победа на европскиот куп на Малта на мали земји, сребрен медал на интенационалниот триатлон куп на Ада Циганлија во Белград, 30 место на светското првенство во Будимпешта (Унгарија), 19 место од 84 натпреварувачи на европскиот и светски куп во Аланија (Турција),  29 место од 73 натпреварувачи на европскиот премиум куп во Лимасол (Кипар) итн. Во 2004-та година на европскиот куп во Сапанџа (Турција), се запознав со селекторот на бугарската триатлон репрезентација, Емил Стојнев кој го забележа квалитетот и резултатите иако бев само 1 година во овој спорт и несебично ми понуди соработка, тренинзи, програми, тренинг кампови во секое време со нивната репрезентација, која во основа ја има познатата стара добра и сурова руска школа, нешто што ми беше од огромно значење и големо искуство не само спортско туку и животно.

Како минуваа годините резултатите беа забележани и од „Македонскиот Олимписки Комитет“ кој несебично ме помагаше и промовираше во потенцијален олимспики кандидат за Лондон 2012, а во соработка со „Олимпсики Комитет (ИОК)“ и „Светската Триатлон Федерација (ИТУ)“ станав и интернационален стипендист заедно со уште само 7 триатлонци, селекција направена од вкупно 94 апликанти од целиот свет врз основа на постигнати резултати на претставници од мали земји. Кратко потоа бев пратен на 3 месечни професионални подготовки во Соединетите Американски Држави, во тренинг центарот и базата на Американскиот национален триатлон тим во Колорадо Спрингс. Тоа беше едно поинакво функционирање и друга димензија на професионално усовршување кое се базираше на многу анализи и усовршување преку најсовремени методи во сите три спорта. Целото тоа искуство со врвни стручњаци, тренери, доктори, нутриционисти, психолози, физиотерапевти, спортисти кои функционираат професионално на највисока нога е нешто кое не ви помага само во спортот туку и надвор од него, ве прави богата и стабилна личност која има основа да се носи со разни предизвици и во приватниот живот, како полесно да се справувате со разни кризи, падови и други несакани ситуации, нешто кое колку и да сте материјално моќен едноставно не можете да го купите со пари.

Од пред неколку години одлучив да се пренасочам и во т.н долги триатлони или познати во јавноста како „IronMan“. Целта ми е моја спортска кариера која веќе влегува во својата 30-та година да ја заокружам со најдобар резултат и во овие делници, поточно да бидам единствен македонец кој ги има постигнато најдобрите резултати во се што негува триатлонот, тргнувајќи од спринт делници, олимписки триатлон (резултати и рекорди кои се уште не се срушени), па се до „IronMan“. Показател дека тоа можам да го направам се веќе постигнатите резултати во „Half IronMan“ делниците кои претставуваат и најдобри резултати, а исто така имав и два обиди и во најдолгите делници кои за жал беа неуспешни, првиот поради технички проблем, вториот поради повреда на задната ложа. Ситуација која ме натера добро да размислам, да се стабилизирам и физички и психички и да пробам да направам повторен обид да дојдам до саканата цел. Верувајте жртвата е огромна, енергијата, финасиите одат во друга димензија, сепак е спорт кој е многу скап, еден од најскапите по вложување во опрема по авто-мото спортовите.

Сето тоа сите години наназад без поддршка на моите родители ќе беше невозможно, тоа се огромни суми на пари кои прашање е на време кога ќе згаснат доколку се нема спонзори, нешто кое кај нас оди многу тешко, да не речам е невозможна мисија. Родителите ми беа не само главни спонзори туку и логистика на секој можен начин за што сум им бескрајно благодарен, најмногу поради тоа што сум се изградил во стабилна личност на која и се пружило шанса да има многу животни лекции, многу убави моменти и спомени, премногу пријателства и многу искуства во многу земји низ светот.

Од пред неколку години како фамилијарен човек исто така имам и голема поддршка од мојата сопруга на која често и кинам нерви особено кога „исчезнувам“ и долго ме нема дома, како и од мојата ќерка која иако има само 2 и пол години веќе ми е главна поддршка скоро на сите „indoor“ тренинзи кои ги обавувам за време на зимскиот период од првата до последната секунда.

Дополнителна отежителна околност е и тоа што во нашата земја да си дозволите да се бавите со било каков спорт потребно е да работите, бидејќи и до симболични суми за материјална поддршка патот е многу трнлив, па така и во мојот случај работам две работи за да можам да егзистирам и да се надевам на 1 или 2 старта во годината нешто за некој кој брка резултат, а не завршување на трка за подвиг е навистина смешно и инфериорно особено што целата моја спортска кариера сум ја поминал професионално, натпреварувачки со голем број на стартови и желба и жед за натпревар со светски имиња. Односот кон тренинзите е крајно професионален но со самото тоа што немате доволен број на натпревари кои претставуваат најдобар тренинг, автоматски сте и натпреварувачки надвор од ритам. Голем проблем претставува и опоравокот од тешките и долги денови помината во тренинзи. Доколку некој пред некоја година ми кажуваше дека опоравокот и времето за одмор ќе ми бидат потешки дури и од самите тренинзи и покрај тоа што сум одличен менаџер со време ќе го направев луд, но биле сосема во право.

running-on-triathlon

Покрај триатлонот и сите негови пропратни елементи, како дипломиран филолог, предавам германски јазик и исто така од неодамна сум тренер во триатлон клубот „Triogy“ и веќе три години сум селектор на македонската триатлон репрезентација. Голем љубител сум на моторите и со тоа успевам некако да ги задоволам моите адреналински потреби. Пасија ми се и авионите и како несуден пилот од дете летам на домашни симулатори

И на крај можам да кажам дека сето ова и покрај тоа што е многу голема жртва, кога некогаш се враќам години наназад често сум немал време ниту сила да можам секојдневно да се дружам и да излегувам, но за тоа воопшто не сум се покајал ама ниту еднаш од проста причина што ми се пружеле многу прилики да запознавам многу луѓе, да прошетам низ многу земји и делови на светот, нешто кое со секојдневно излегување и журкање би било невозможно, па затоа во ниту еден момент не сум се покајал. Напротив повторно би го избрал истото. Чувството кое ве обзема откако ќе се искачите на највисокото место на пиедесталот или направите резултат кој со години за генерации останува недостижен и за него многу други тренираат и се стремат да го подбрат е чувство за кое вреди да се тренира и вложува, не би можел со зборови да го опишам. Најдобро е кога се доживува на свој грб.

Токму затоа во можеби во најдобрите години за овој спорт, спорт кој бара исклучително голема спортска зрелост и психичка и физичка во наредните години ќе се обидам да направам се како и секогаш до сега да направам најдобар резултат и во онаа најдолга триатлон делница, „IronMan“ потоа слободно да можам да се „пензионирам“.

motivation-bike

Автор Стојан Поповски

logo-beyond-the-results
finish-line-biking-winner

После дождот доаѓа сонце – Никола Лефков

Спортот е моја пасија уште од детството. Како и секое второ дете, мојот прв спорт со кој се занимавав беше фудбалот. Дедо ми беше возач на комбето на играчите кои не живееа блиску до Илинден. Тој ме мотивираше да почнам да тренирам, а исто така и другарите од школо, бидејќи сите тренираа фудбал во тој момент. Убаво беше додека траеше, сеуште имам убави спомени и другари од тие денови. Но, тоа не беше за мене. По ова искуство, ми се пружи шанса да останам во фудбалот. Имав 14 години и имаше отворен конкурс за фудбалски судии. Ги положив сите тестови, физички и теоретски, а со тоа добив категорија на фудбалски судија. Тогаш почнав да заработувам и ми беше супер. Еден ден, татко ми во двор паркираше велосипед. Кога ми ја кажа цената, мислев дека не вреди да се потрошат толку пари за еден велосипед.

Во маало сите зборуваа колку им се допаѓа велосипедот, а јас заборавив дека воопшто го имам. Не го ни пробав. По неколку дена решив да возам до Ајватовски рид, инаку место за рекреација во Илинден. Почуствував нешто што дотогаш не ми се случило. Не можев да се качам на угорнината. Морав да туркам за да успеам да се качам. Тоа ме предизвика и започнав секој ден да тренирам заедно со тако ми. Возевме од дома до манастирски комплекс во Дељадровци и назад по угорнините. Некогаш сакав да скратиме, да се вратиме по рамниот дел назад, но татко ми беше многу строг и не ми дозволуваше да го фатиме полесниот пат. Еден ден, случајно го испуштив глицеринот на предната кочница. Тогаш се јави првата моја потреба да барам сервис. Побарав на интернет и го најдов сервисот „Бајкстоп“. Кога отидовме со татко ми да го оставиме точакот на сервис, татко ми и Џими се препознаа. Работеле заедно во некоја фирма. Џими ни посвети време и почна да ми раскажува како постојат трки, како тие имаат свој тим и дека доколку сум заинтересиран можам да се приклучам. Во тој момент не бев заинтересиран но помина некој период и јас повеќе навлегов во велосипедизмот и почнав да се интересирам за трки. Тогаш го побаравме Џими, кој не упати во „Енерџи“ и така јас со уште двајца велосипедисти, станавме нова група која сака да се зачлени во клубот. Во првата година кога сакав да се тркам, не ја добив својата шанса во вистинско светло. Во тој момент во поискусните членови проценија дека треба да се натпреварувам во категорија хоби, иако според годините требаше да се натпреварувам во категорија јуниори. Цела 2015 година ја поминав во хоби. На првата трка не се покажав многу добро, но се покажав најдобро од сите нови членови. Со текот на времето, го променив велосипедот и ги следев трендовите што се важни за да напредувам. До крајот на годината неколку пати успеав да се качам на подиумот, но морам да напоменам дека на последната трка во Гази Баба успеав да го детронизирам најдобриот хобист на сите времиња во Македонија. Тоа беше клучниот момент кога го видоа мојот потенцијал. Во текот на зимата, се организираа групни тренинзи во мојот клуб „Енерџи“, јас таму возев со мојот планински велосипед. Во тој момент, клубот ми излезе во пресрет и ми понудија друмски велосипед за подобро се подготвам за наредната сезона. Додека тренирав во текот на зимата, друмскиот велосипед ми ја врати гладта за напредок. Се чуствував многу побезбедно, возев многу побрзо, истражив нови предели за тренинг што претходно не ги знаев. Се најдов во една ситуација каде што не знаев кој пат да го фатам. Дали да продолжам со планински велосипедизам, а друмскиот велосипед да го користам за тренинг или да биде обратно. Сезоната почна и јас почнав паралелно да се тркам и во планински и во друмски. Иако инвестирав пари и труд во планински велосипедизам, бев повеќе среќен додека поминував време на друмскиот велосипед. Во еден момент, бев прво пласиран на ранг листата на друмски велосипедизам и на планински велосипедизам. Дојде трката државно друмско ридско првенство. Во тој момент клубот „Вело М“ беа непобедливи, а на таа трка јас успеав да ги победам и да станам државен ридски првак во категорија сениори. Тука ја направив одлуката да продолжам само со друмски велосипедизам.

По оваа трка, работите за мене стануваа се подобри во поглед на велосипедизмот. Победував трки, имав самодоверба, но се јави и потребата од подобра конкуренција. Во тој момент ме побараа на позајмица за трка со повеќе етапи надвор од државава. Од клубот „Енерџи“ ми дозволија да заминам на трката и да се натпреварувам за друг клуб, со цел да напредувам. Тоа беше одлично искуство за мене и научив многу. Дури и два пати успеав да завршам трето место на етапите. Годината ја завршив и како победник на ранг листата во нашата држава, односно на 18 годишна возраст успеав да ги победам искусните сениори, иако ова за мене беше прва сезона во друмски, а и прва сезона во сениори. Тогаш добив понуда од клубот „Вело М“ да продолжам да се натпреварувам во нивниот клуб и ми пружија шанса да се натпреварувам повеќе на меѓународни трки. Во тој момент ништо друго не ми беше важно, само сакав да возам што повеќе трки. Во договор со претходниот клуб, на смирен и културен начин одлучивме дека за моја подобра иднина подобро е да најдам клуб што повеќе ќе се натпреварува на меѓународно ниво.

Започна сезоната 2017 и во февруари заминавме на една од подобрите трки на кои сум учествувал „Tour of North Cyprus“. Тогаш за првпат се почуствував како вистински професионалец, имаше многу екипи од повеќе држави, прејака конкуренција, нешто што дотогаш го имав видено само на „Eurosport“, сега го гледам во живо и уште подобро, јас учествувам. По три незаборавни етапи, успеав да се пласирам на 44то место во генерален пласман. Искуството што го стекнав таму и ден денес ми користи. По неколку победени трки во Македонија, добив повик од репрезентацијата да учествувам на трка „Белград – Бања Лука“. Многу добра трка, моментално најдобро категоризирана на Балканот. Бидејќи трката се одржуваше почеток на мај сите бевме прилично летно облечени, но таков студ и дожд имаше, што до ден денес повеќе не сум измрзнал. Беше супер трка, се чуствував многу добро, имав доста искуство за да знам дека треба да се возам напред. Знаев дека можам да направам најдобар резултат што дотогаш го имав направено и се случи пад во кој за жал учествував и јас. Во тој пад скршив клучна коска, но кога отидов во болница во Теслич ми рекоа дека се е во ред. По 1 недела сеуште имав оток и деформитет на рамото. Не обрнував внимание и заминав на следните трки „Tour of Albania UCI 2.2“ и „Tour de Serbia UCI“. Едвај ги завршив трките. Исто така се чуствував и на државните првенства. Во тој момент иако никој не ми веруваше на болката што ја чуствував, заминав на испитувања и имав што да слушнам. Морав итно да направам операција за да не ми се исушат лигаментите. По операцијата, еден месец бев надвор од тренинг. Во тој период Александар Панов ми помогна многу, ми ја врати мотивацијата за натпреварување и тренинг преку сите делови што ми ги подари. Посилен од кога и да е, заминав на трка во Грција. На финалниот спринт завршив на 7мото место што во тој момент, за мене тоа не беше максимум, но се задоволив од ситуацијата. До крајот на годината ги победив сите трки во Македонија. Интересен е фактот што таа година победив трка во Косово баш на денот на мојот роденден. Сезоната помина и почнаа подготовки за нова.

Во наредната сезона, почнавме исто од „Tour of North Cyprus“, па навака се одеше по планот, напредокот беше видлив. Во тој момент дури и станав подобар и работата стана посериозна отколку што замислував дека ќе биде. Она што ми остави впечаток во тој момент е што бев голем тимски играч, односно на поголемиот дел од трките работев за тимот и возев за друг. Мојот успех не ми беше во план туку ми беше важен тимскиот успех. Добив шанса да учествувам на Европско првенство во Чешка. Тоа беше големо искуство за мене кое ми предочи дека за светски успех, мора многу работа и разбрав дека ниту јас, ниту некој што го познавам не е блиску до тоа. По европското првенство, се случи несакан пад на тренинг и јас повторно се здобив со повреда. Втор пат скршив клучна коска. Поучен од претходниот пат, не чекав воопшто и уште истиот ден закажав операција, но бидејќи докторите не ја сфаќаат оваа повреда како итен случај, не ме оперираа веднаш. За мене сезоната беше готова, но јас си имав обезбедено прво место на ранг листата заради добро извозената сезона пред падот.

Сезона 2019 е мојата најлоша сезона. Пред да почнам со подготовките, размислував дали воопшто вреди да продолжам да се уништувам себе си, бидејќи ова го правам исклучиво заради лично задоволство. Се што досега сум потрошил во велосипедизмот, опрема, припреми е платено од страна на моите родители, а не е малку. Во тој момент и добив понуда за работа кај мој другар. Започнав да работам, но неможев да се пронајдам себе си. Тоа не бев јас, едвај тренирав по 5-10 часа неделно бидејќи паралелно на работата и тренингот, бев редовен студент. Пред почетокот на сезоната, престанав да работам и решив дека ќе се натпреварувам и понатаму, бидејќи тоа ме прави среќен. Продолжив да возам заради себе, едноставно тоа сум јас. Џина, мојата девојка, исто така одигра клучна улога во останувањето на велосипед со поддршка и мотивација од нејзина страна. Секако успеав да победам повеќе трки во Македонија, а имав и неколку подиуми во Бугарија. Исто така, повторно успеав да станам победник на ранг-листата во Македонија. Сепак не сум задоволен како се одвиваше оваа сезона, но морав да се посветам и на други работи во животот. Веќе  не ми се допаѓаше атмосферата во клубот. Многу работи ми се разјаснија, пробав неколку пати да го сменам нивниот став и да ги променам работите, но не успеав. Тие јасно ми дадоа до знаење, дека не се плашат доколку престанам да се натпреварувам и дека не сум возач само јас. Тоа за мене беше доволно и решив да си ја побарам среќата на друго место, и покрај тоа што не успеав лесно да ја добијам исписницата и да станам слободен возач.

Сега, кога веќе подготовките за 2020 се во тек, би ми било чест да споделам дека мојот прогрес ќе го продолжам во „ВК Оксижен“ од Скопје. Во моментов имам најдобри услови за тренинг и за прв пат во мојот живот имам личен тренер кој се грижи за мојот напредок. Се надевам дека ова ќе биде мојата најдобра сезона до сега, бидејќи после дождот доаѓа сонце. Благодарам на сите оние кои што имаат било каков удел во моите досегашни успеси, а благодарам и на оние кои ми правеле пречки, бидејќи без нив немаше да научам дека нешто можам и да направам сам.


Автор: Никола Лефков

Од другата страна на авантурата! – Владимир Вуксановиќ

42 лета и зими планетава ме трпи и помага да се најдам во прашањето што мајка барам кога газам врз неа и уште многу поинтересното: Како и зошто сум дошол? На страна oд тоа со биолошкиот процес на креирање и создавање. По убедување сум човек, а по професија дете (или обратно беше?). Со двете се гордеам. Моите пробуваа да ја доближат природата до мене, на многу начини. Секој викенд надвор, во природа. Секое лето на море, без телевизор, секако. Зимото беше за скијање-рекреативно.

Еден од моментите кои беа пресвртнина кај детево, нешто околу 16тото лето, беше Аеро Клуб-от. Денес пробувам да им доловам на студентите дека, со тие тукушто наполнети 16 лета на планетава, Ѓоре (инструкторот) нè пушти да „лашираме“ -прв самостален лет, без инструктор во кабината. За денешните родители, кои се (сме) резултат на блесавава транзиција на Балканов, не е баш сфатливо, дека на тие години, нивните деца можат сами да летаа. Нo, за воља на вистината, можат, само треба да им се побуди интересот, да им се дозволи и секако да се најде вистинскиот даскал, во кој ќе имаш доверба. Којзнае како му било на нашиот даскал, кој требаше да направи одлука за да летаме самостојно (сем, што косата му побелуваше се повеќе, со секоја група на обучени пилоти).

Аеро клубот беше, медиум кој ми дозволи да ја запознаам планината. Првото престојување на Чеплес, еден од моите денешни пријатели, ми посочи теорија: -„Бидејќи првпат доаѓаш на планинарење, една од двете опции ќе ти го насочат односот кон планината. Првата: нема повеќе никогаш да дојдеш на планина. Втората: планината ќе биде дел од тебе, засекогаш!“ Теоријава, премина во доказ! Од тој ден па наваму, Водно-Матка премина во добро утро. Спиевме во планинарски дом Јелак а скијавме на Шапка. Кога ќе работеше „церипашино“, со скии до Јелак, беше како да одиме во хотел. Кој знаеше тогаш дека тоа се викало фрирајд скијање. Првиот маунт бајк ми го украдоа. Вториот, „маста“ му ја извадив на планина. Првите трки во спортска ориентација, моунт бајк и триатлон ги учествував за да пробам да се натпреварувам. Но, се натпреварував со самиот себе, не со другите.

Планината мотивираше. На Мон Блан бевме со жена ми, Виле. Спиењето во Валот, на 4400 метри ми е највисоко спиење (имаше невреме на спуштање). Методски постапивме, преноќивме, се засолнивме. Нешто се случува на висина. Можеби е до воздух, или едноставно напорот за до врвот, во комбинација со природата и  друштвото, но секако остава траги врз човекот. Така беше и тој пат на Мон Блан. Една заверка во нашиот животен тек се направи. Двајцата сме, (всушност сега сме тројца), сеуште со мислите кон планината.

И сега што. Следеше една мала пресвртница. Почнав да печалам плата на Факултет за физичко образование спорт и здравје (станав даскал на факс). Кога си платен/а да пренесеш информација од типот: на каков начин „другите“- а не јас (мислам на студентите, идните даскали), треба да ги доближат спортски активности, но и авантури во природа, кон деца и возрасните,  димензијата е четврта. Бара менување на аголот, на перцепција. Треба да мислиш 2 (најмалку) чекора, пред нештата да се појават. На 32 години, една од околностите беше таква, да мораше сам да водам група од 50тина студенти на настава по планинарење на Солунска глава. Четири дена, три вечери во шатори. Втората вечер на Горна Бабина. Редовна настава беше тоа, со години работена на факс. Претходно сум учествувал многу пати како коорганизатор. Но сега треба сам да бидам водач.- И? Ќе можеш сам? – Секако. Со возрасни, полнолетни студенти одам! НО, професијата вели, НЕ Е МЕТОДСКИ. Така и беше, поканив неколку професионални водачи во планина, и уште неколку приправници водачи. Имавме и лекар во тимот. Повеќе глави е еднакво на „тим“. Вистински одбран тим за тие 4 дена е еднакво на фамилија. Авантурата (обуката на студентите) може да почне.

Кога почнав да тренирам кошаркари, тенисери, фитнес ентузијасти, фудбалери, влегов како да сум лаик. Читав се од почеток, мантрав наутро, пред тренинг, попладне после тренинг, навечер пред спиење. – Ама чекај сега, ти како даскал на факс, треба да ги знаеш работите за тренинзиве, нели?- Секако, не! Ги дознавав кога почнав да работам. Формалното образование, прави да имаш основни познавања во тренирањето, но апликацијата на теоријата во пракса е нешто сосем друго. По 20тина години, како тренер, сеуште не ги знам вистинските рецепти за тренинг. Но, мислам дека знам каде да ги пронајдам, кога ќе затребаат. А не ги знам од причина, што процесите се во постојано менување. Секој клуб, секој спортист/ка, секоја индивидуа е независна, уникатна. Нема ист спортист/ка, нема ист пристап. Теоријата е само едната страна, од познавањето. Можеш да водиш тренинг и додека грицкаш семки, од џеб. Но не за долго. За подолго, останува оној тренер/даскал, кој се надоградува, за разлика од оној што знае се!- Ма дај…! Па каков опоравок е тоа? Опоравок на психата, на мислите. Опоравок на душата од постојаниот притисок и трчање кон топката. – Ама нели на фудбалерите тоа им е професија. – Точно, но моментално. Не забораравај дека и на фудбалерите првата професија, од раѓање, им е да се деца!

Искуствата се менуваа, особено кога на светов дојде Аја, ќерка ни. Незаменливо искуство. Сега не си даскал, платен за да сработиш, па можеш и на пауза да отидеш, ако треба. Сега си во супер мод на даскал – родител. Во тој период почнав повеќе да се дружам и соработувам со сноуборд клубот Полар (и сеуште, со ќеф, ептен). И сега спортистите се деца, но во услови и на -15 целзиусови, во услови кога треба да ги учиш да скијаат (или бордаат), а да ги пазиш од други скијачи на патеките. Па било заледено, па рабниците на скиите не биле наоштрени. Па им се јаде, па им се оди во тоалет. Ама на другите 5, им се скија, платиле бе за да скијаат! Па, правиш пауза, па маливе прво нарачуваат топло чоколадо, а ти менуваш кај келнерот за пилешка чорба. Па имаш лелекање, објаснување за нивните права, да јадат и пијат што сакаат и слични реални заклучоци. Но не попушташ, оти знаеш дека повеќе ќе заврши работа чорбата или пицата, од колку топлото чоколадо.  Па се прашуваш дали си тренер или родител, на 50 деца одеднаш. И после сето тоа, истите дечиња, први се запишуваат на следниот камп (зимски/летен) и нарачуваат чорба, бидејќи научија дека е убава (не заради тоа што е здрава).- Па, има уште, ама ај за следното кафе.

Текстов, (колку и да делува „форестгамповски“) го пишував со цел да се препознаат даскалите, тренерите, педагозите, они кои треба да ги заразат децата и младите со природата, со планината, морето, со реките или со рекреацијата (и спортот)…со авантурата (животот) која треба да е примамлива, достапна, полна со самоинцијатива, несекојдневна, исполнета со ендорфин, но најповеќе БЕЗБЕДНА. Безбедност од секој аспект, треба да е првата мисла за сите а особено за они кои водат групи или ја приближуваат природата до останатите. Оние кои имаат можност да тренираат други. Газењето по земјата, треба да биде преку авантура, но со почитување на системот! Системот кој како прво правило го има значењето на поимот „безбедност“. За да се воспостави овој систем, треба да се погледне и од другата страна на авантурата!


Автор: Владимир Вуксановиќ

Човек полн со живот / После сѐ постои утре – Петар Георгиевски – Камиказа

Во нашево секојдневие, многу ретко може да се наиде на луѓе кои се постојано насмеани и кои без оглед на случувањата од секојдневието, прават свесен избор да останат такви. Доколку сте некој кој трча и го правите тоа наутро – сигурно бар еднаш имате наидено на Петар Георгиевски – или Перо Камиказа. И сега, без да продолжам со објаснување во оваа реченица, сигурна сум дека повеќето од вас – бар оние кои се фанови на искрената позитивност, добија насмевка на лицата. Сите имаме различни задоволства. Ако гледаме површно, Перо има многу работи кои го прават среќен… Перо има колекција на гитари, Перо вози мотор, точаци, Перо е целосно посветен на спортот… но, како добар познавач на Перо ќе кажам едно – најголемото задоволство на Перо е животот. Кога денот ми почнува со случајна Перо-средба на Кеј, знам дека ќе биде добар ден во кој имам свртено бар еден значаен муабет. Во прилог, дел од од еден од нашите значајни муабети.

Статистика на истрчани трки: 75 полумаратони, 3 маратони, една 60 км ултра и уште неколку локални трејл и не-трејл трки. Во последно време – натпреварувач на локалниот дуатлон, со цел да се сврти кон триатлонот.

Никогаш не сум сакал да трчам должини, а не па маратони; да возам точак, а камо ли па да пливам. Сакав и уживав во практикување на брзински трки на 100 и 200 метри, скок во далечина, разни боречки вештини, кајак и што уште не. Никогаш не бев “дугопругаш”. Сѐ сакав одма и сега… арно ама… Им се смеев на Водно на типови облечени во велосипедска опрема и со тоа шпринтериците кога ќе влезеа во дом – пусти јас, сега исто изгледам. Е Перо бе, никад не реци никад. Уште па и шпринтериците ми се бели, ха, ха, ха. Сѐ што нејќев да правам ми се случи. И ај што се случи, него и убаво ми стана.

На 20-ти ноември лани бев физички мртов. Пред тоа, на 3-ти ноември ја завршив локалната дуатлон трка, која ми беше последна таа година. На дуатлонот телото ми ги покажа сите мани, но завршив! Осеќав немир – отидов на кардиолог. Одвај се качував по скали и осеќав огнена топка околу градите. Ми поставија дијагноза: пулмонална емболија со тромбофлебит. Дијагноза со 30% смртност. Во болница, поминав 17 дена од кои неколку дена со просечен пулс 128. Ноќта кога се случи одвојувањето на телото од душата некое време, мојата спортска форма ми го спаси животот – се разбира, со помош на горниот.

Многу често ме прашуваат како почнав со спорт – и се сведува баш на тоа, дека спортот неколку пати ми го спаси животот. Јоско, мојот тогашен доктор, кога влегов кај него ми рече, “Леле, како свиња си се направил”. А таму во чекалната, го слушнаа неколку госпоѓи – кога ме фати еден срам. Имав покачен холестерол поради лоша исхрана и генерална негрижа за себе – а и го враќав првиот голем кредит. Тие три месеци бев пред физички и психички колапс. Ми дадоа многу лекови. И така, полека почнав да пешачам на Кеј. Ме болеше секое мускулче и ковче на телото – секое сабајле и ручек пешачев помеѓу 3 и 5 км. Постепено, почнав и да трчам од канта до канта. Од 120 кг паднав на 99 кг. На втората контрола Јоско ми рече дека полека почнувам да личам на човек. Тогаш му ја вратив кесичката со лекови. Почнав да одам во теретана и тука почнав да ја гледам убавината на дружбата со луѓе во спортска средина. Иако тогаш, сѐ уште бев далеку од мојата 50-та година кога го истрчав првиот полумаратон. Скопски ми беше првиот полумаратон и од тогаш немам пропуштено ниту еден, освен тој што се откажа. Па дури и тогаш, собрав група луѓе и истрчавме полумаратон ревијално. Целата група помина од тогашниот студентски протест – каде ни се придружи и дел од нив. Снаодлив лик, нема што, ха, ха, ха.

Првиот маратон го трчав во Рим и преубаво си поминав. Како и секоја популарна трка, првите 2 км рипав преку луѓе. По неа, трчав во Њујорк – е оваа трка беше апсолутно најубава. Таму крахирав физички. Напорните тренинзи резултираа со стрес фракстура на сакрум. Ми викаа дека не треба да трчам но… без разлика на советите од докторите и со големи болки, сепак, го истрчав.

Откако поминав низ сѐ и сешто, годиниве се научив на понизност. Учам да одморам кога треба и учам да не одам со глава во ѕид. Научив и да уживам во дружбите и сега веќе знам дека дел од големината на сето ова што го правиме како рекреативци е во спортскиот дух и дружбата. Затоа и не слушам музика кога трчам. Сакам да бидам со луѓето, сакам да се поздравам со сите, сакам да споделам енергија. Сакам, доколку можам, на секој кој го поминува мојот пат од пред некоја година да му помогнам и да го охрабрам да си ја постигне целта. Телото што ми го дал Бог мора да го зачувам, бидејќи ќе ми треба за предизвиците – затоа што има уште многу работи што сакам да ги направам.

Тоа што го научив е дека не можеш да му земеш живот на човек полн со живот. И дека после сѐ постои утре.”

За наша среќа и за добрината во Универзумот да извојува уште една победа, остана жив и ни се врати со цело срце и душа. Како ништо да не било продолжи да спортува, советува и љуби. Перо е симбол за тоа колку далеку можеш да стигнеш со позитивен став и со малку повеќе грижа за сите околу тебе. Со Перо делиме слична историја на повреди, а делиме и пасија кон триатлонот и кон музиката… едно време викав дека се наоѓаме за сѐ освен во тоа дека тој многу повеќе од мене сака да вее знамиња. Дури и тука ме победи, бидејќи кога го прашав, со голема леснотија ми одговори: “Љубовта кон мојата земја ме учи да ги сакам и сите останати.”

Бидете како Перо.


Автор: Леана Таќи

Формата и суштината на себеспознавањето – Леана Таќи

Не знам како се почнува текст чија форма и должина, суштина и поента ти се токму ова: бел лист. Исто, не знам како се отвора душата до степен да успееш да му доловиш на секој поединечен читател токму она што сакаш – чисто добронамерно, така што тие би ги избегнале грешките кои ти си ги направил… Јасно ми е дека е скоро невозможна мисија, но ќе се обидам. Можеби ќе детектирате доза на тага во она што го пишувам – и таа се должи само на тоа што конечно си признав дека некои од работиве ги направив малку наопаку.

Сосема несакајќи, мојата вечна желба (како и на секое тинејџерско девојче) да бидам слаба – заврши со бесконечниот пат на себеспознавање. Најпрвин поминав неколку години во гладување и ненормални отскокнувања во килажата, а потоа го открив спортот. Одев на Водно, вежбав пилатес – а бидејќи не сум љубител на спортски активности во големи групи – најмногу вежбав дома. Во животот, знаев дека ме бива за музика… и математика и јазици. Никогаш за спорт. Цел живот ме убедуваа дека сум екстремен анти-талент за спорт. Кога бев на пост-дипломски во Амстердам, гледајќи дека сите трчаат и возат точак, решив дека можеби сакам да го пробам и тоа. И ми се допадна. Не само дека слабеев, туку и почнав да се чувствувам помалку меланхолично, па дури и весело. Се вратив во Скопје – и успевав и покрај ноќните свирки да станувам рано и да двојам бар еден час во денот, 3-4 пати во неделата за спорт.

Во кругот на моите блиски луѓе – не се сеќавам од колку одамна постоеше Дуци, Душко Величковски. Никоја приказна за спортот не може да ми помине без да го спомнам – бидејќи беше најдобриот другар и најдобриот тренер кој некогаш сум го имала. Тој беше мојата вечна инспирација и засекогаш човекот кој ме поттикна посериозно да се занимавам со спорт. Дуци беше првиот Македонски IronMan финишер и не сум сигурна за ова, но мислам дека сé уште го држи Македонскиот рекорд. Гледаше дека трчам и уживам во тоа, знаеше дека повремено знам да отидам на Водно со точак, знаеше дека обожувам пливање… и од време на време ќе ми кажеше: „лелеее ама би ти било лесно во триатлонов тебе, ти сакаш пливање, јас одвај се терам да пливам“. Ме натера 4 недели пред Скопски маратон 2010 да се пријавам на полумаратон, да го завршам солидно како за почетник и да не престанам секоја година да го трчам како мојот АПСОЛУТНО најголем празник во годината, до ден денес. Ме научи и околу тренинзите на сила (strength training, се извинувам за слободниот превод). Тој ме инспирираше и да станам првата жена во Македонија која има завршено 140.6 IronMan настан, во септември 2015 година, на прекрасната Mallorca, Шпанија. Годината пред тоа, завршив еден 70.3 настан во Zell am See, Австрија. Уште веднаш видов дека направив премногу, прескоро. И двата настани ги завршив со повреди кои ме оневозможија да тренирам некој период – па така некако прогресот ми одеше многу споро – а сакав да бидам побрза. Не знаев зошто, само знаев дека сакам. И правев сé повеќе, постојано. Заборавив да се забавувам, мислам дека ја изгубив по пат причината зошто почнав да спортувам. По големиот IronMan се стекнав со повреда на стапалото (3 во една) – и не можев да трчам скоро година и пол. Пливав и возев велосипед. Имав уште една незгода на велосипед. Бев нападната за време на една долга вожња… и веројатно тука некаде почнав да се соочувам со сите овие препреки кои ми доаѓаа на патот. Се сконцентрирав на теговите некој период. Едноставно чувствував потреба да се чувствувам посилно. Целиот овој период, Дуци работеше како тренер на Бали. Со постојани онлајн совети околу храна, тренирање, одмор… Не го слушав, продолжував тврдоглаво по свое. Кога се врати од Бали, почна да ме тренира. Генерално, работевме на сила бидејќи после 7-мата повреда признав дека веројатно тоа ми фали (тогаш сé уште не бев длабоко навлезена во спецификите на женското тело и нутриционизмот, посебно кај жени кои спортуваат).

Лани во мај, еден ден пред Скопскиот маратон, Дуци почина, оставајќи зад себе многу скршени луѓе на кои ќе им недостига засекогаш. Во тој период активно работевме на припреми за мојата следна трка. Бев пријавена на 70.3 IronMan во Словенија, во сетпември 2018 (прва спонзорирана трка во животот, како дел од мојата соработка со Пелистерка и календарот за 2018). Не си дозволив пауза. Поминав 2-3 месеци без ниту еден ден одмор, на диета со многу малку јаглехидрати и во состојба на постојана исцрпеност. Колку повеќе спортував, толку формата ми стануваше полоша. Ги препознавав симптомите на претренираност, но некако не можев да застанам. И веројатно погодувате што реши телото да ми приреди. Се повредив пак. Отидов во Словенија, стартував на трката – но дел од мене знаеше дека таа мисија е осудена на пропаст. Целиот период пред Словенија имав постојани болки. Едноставно почнав со сила да одам на тренинзи. Неколку пати ми се случи да стигнам на базен, да се паркирам, да поседам пола час и едноставно да не можам да влезам да пливам. Или да тргнам да возам точак и за 7 минути да се вратам назад. Или пак да поминам 100 км во болки и екстремно негативно расположение (подоцна сфатив дека ова се многу чести симптоми кај жени кои се бават со овој тип на спортови и се лишат од јаглехидрати во исхраната). Стартував, испливав супер… извозев подобро од претходната година – и не бев задоволна. Сакав повеќе. И во еден момент застанав и едноставно, не можев да почнам да трчам. Сфатив дека се измачувам, дека ја изгубив поентата и дека буквално на никој немам ништо да му докажам. Не можев да разберам зошто се борам со себе. И одеднаш почувствував сé: болката за Дуци, пропаднатата врска, стресот на редовниот живот, стресот околу музиката – во главно целиот стрес кој си го наметнував сама на себе – во постојана трка со тоа што сум и тоа што мислам дека сакам или треба да бидам.

Емотивната болка не се лечи со физички напор. Да, ти станува подобро моментално, но не ги решаваш проблемите. Женскиот организам функционира поинаку од машкиот – не сме послаби, едноставно сме поинакви и ни треба различен тип на тренинг во различни делови од месецот. Диетите се глупост. Секој може да заврши IronMan. Секој може да направи буквално сé што ќе науми. Воопшто не е тешко. Но треба посебна храброст за да си признаеш дека си згрешил и дека ќе треба да почнеш од ново. Потребна е ОГРОМНА храброст за да почнеш да живееш свесно и будно.

Спортот ме научи на БУКВАЛНО сé што сум во моментов. Освен она со себеспознавањето, ме научи на дисциплина, ме научи на здрава исхрана – дури и ме научи да можам да се спремам за излегување за 18 минути – со сé сушење коса, шминка и дотерување! И покрај тоа што сум примарно музичар и деновиве ја завршив за мене најважната трка – мојот прв студиски албум со АнтиарТ – ништо од ова немаше да се случи да не постоеше спортот.

И да, го сакам триатлонот – ги сакам и теговите. Сакам и јога. И планини. И кучиња. Сигурно ќе се тркам пак, веројатно поскоро отколку што ми изгледа во моментов. Чекам само да ми станат уште малку појасни – и формата и суштината.


Автор: Леана Таќи

Ултра-долги велосипедски трки без поддршка – Игор Талевски

Ова што го правам во моментов е дел од друмскиот велосипедизам и се чувствувам како да сум паднат од Марс во него. Буквално до пред година-година и пол, никако не се гледав себеси на друмски велосипед. Возењето по асфалт беше супер спротивно на мојот нешто повеќе од дводецениски порив да сум во природата и во планините – било тоа да е за шеткање, качување, скијање или возење планински велосипед. Еден ден во продавницата во која работам (outdoor.mk), ни дојде човек кој со својот физички изглед, но и преку погледот, оддаваше впечаток дека „поминал низ нешто“. Дојде на друмски велосипед со многу мали торби на него, купи уље за подмачкување, а во краткиот разговор кој го имавме, ни кажа дека вози од Белгија кон Истанбул во една трка – во која мора целосно да е сам на себе, не смее никој со ништо да му помогне, возел не знам 600км без да застане до тој момент итн итн. Ми остави силен впечаток со дивиот поглед во него: нешто му се случуваше – како на физички, така и на психички план. Морав да пробам! Така почна сè: купив друмски велосипед и од старт моите возења беа со таков фокус: да возам што подолго, сам и да почнам да поврзувам денови. Но – и да уживам (по можност), посетувајќи места кои до тогаш не сум ги видел. Мислам дека ваквите возења/трки се одлична комбинација од интензивен психо-физички напор и туризам.

Не сум сигурен од која граница некое велосипедско возење или трка станува „ултра-долго“, но во овој концепт на мене најважен момент ми беше тој другиот: „Без поддршка“, а тоа значи дека за време на возењето не смее да има тим кој со возило би ме следел или на било кој друг начин би ми овозожувал поддршка од секој аспект на логистика и за време на трката, секој возач треба сам да си организира сè и да се грижи сам за сè: храна, сместување, нега на велосипедот и своето здравје итн. Следејќи ги овие организирани трки, јас во последната година и половина одбрав три во кои концептот беше таков – целосно сам да се справуваш со сè и трите беа со различни должини: трката низ Хрватска со должина од околу 1450км, која ја завршив за скоро три и пол дена, трката од Италија до Норвешка со должина од околу 4350км која ја завршив за околу 12 и пол дена и овогодинешната трка околу Холандија со околу 1850км која ја завршив за нешто под 5 дена. Математиката кажува дека генерално на пократките две сум возел со некој просек од околу 380-390км/ден, а во таа подолгата околу 350км/ден, што беше доволно за да финиширам во првите 9-11 возачи во нив. Но, секако за време на возењето не се сведува сè на таква едноставна математика, бидејќи сите три трки, но секако и многу други низ светов – имаат многу различни профили (некои се порамни, а некои поридести), имаат различни временски услови (некои се во топли месеци од годината, некои се случуваат за време на лоши временски услови, изразено ветровити денови..) итн., итн. Така што секоја трка треба да се набљудува како сама за себе – па и од година во година. Едноставно подготовките треба да течат независно што би можело да се очекува за време на трката, а за време на нејзе пак – да се грижиш за себе да стигнеш до финишот жив и здрав во што пократок период: некоја година тоа ќе значи за 300км/ден, некоја друга пак можеби за 400км/ден. Тоа што сакам да го нагласам е дека никогаш не влегов во нив со цел да се тркам со другите учесници, туку да се обидам да го дадам максимумот за самиот себе и да се надминам самиот себе. Завршувањето во првите 10 беше чиста случајност.

За повеќе да уживам во трките се обидувам со чувствата и емоциите да расчистам до пред почетокот на трката/возењето. Се работи за некакво внатрешно програмирање: што и да се случува, доколку можам да го решам – да го решам, без посебно чувство кон него, туку што побрзо и поефикасно и да продолжам да возам. Ако се случил некаков дефект или сум имал пад – да го поправам, да се исправам и да продолжам. Нема потреба од чувства и емоции во такви моменти. Можат да бидат само контрапродуктивни. Мислам дека некои психо моменти кои сум ги имал при искачувањата по тоа карпите и мразевите во изминатите години, ми имаат многу помогнато на овој план. Многу често ми се случувало во некое подолго искачување, да почнам да разгледувам каде сум дури од втората половина нагоре и тоа само на моменти – останувајќи целосно фокусиран на тоа што го правам во моментот, додека не стигнам назад на безбедно. Така и при овие трки: од моментот на стартот до пристигнувањето на целта – ајде да не речам, не ме интересира ништо друго освен да ги вртам педалите, да си го слушам телото, да се грижам за основните работи за мазно работење на велосипедот. Сè  друго е одвишок.

За да успеам да стигнам до горенаведеното, имав среќа детството да ми се случува пред посилниот налет на компјутерите и другите тракатанци кои (барем таква е перцепцијата денес) ги држат далеку денешните деца од играњето криенка, сервис, фудбал пред зграда итн. Имав среќа детството да ми се случува во делот од Скопје – Кисела Вода, во дел од населбата кој е релативно блиску до Водно, а погледот од собата преку паркот пред зградата да ми е свртен кон планината – која пак често ја посетувавме трчајќи по патеките кон напишаното „Тито“ (се сеќава ли некој на ова?). Исто така, по таткова страна, моето потекло е од Богомила и моите ме носеле под Даутица и Јакупица уште како бебе. Од кога знам за себе – играм нешто т.е. спортувам и тоа е дел од мене толку што навистина одмор за мене претставува едноставно – промена на активноста. Нема застанување! Тоа што се случило само е тоа што влегов од изразено натпреварувачки спортови од периодот на средношколските денови (фудбал, одбојка..) во ненатпреварувачки спорт – алпинизмот, кој беше доминација во мојот живот во изминатите две децении и тоа веројатно се должи на љубовта кон природата која сум ја развил како дете – играјќи со другарите или на Водно или дружејќи се со дечињата од Богомила, низ планинските предели за време на моите посети таму. Алпинизмот го практикував токму така: учев да бидам што посамостоен во секаква планинска средина и во секакви временски услови и тоа верувам денес ми помага и за време на гореспоменатите трки.

Иако во моментов главниот фокус ми се ултра-долги велосипедски трки без поддршка, сепак најголемо влијание врз мене остави алпинизмот кој почнав да го работам во 1998мата. Среќен сум што луѓето од кои учев во овој ненатпреварувачки спорт, научив дека е многу поважно да правам побавни, а посигурни чекори отколку брзи, а со тоа можеби и избрзани чекори. Дека патот е многу поважен отколку стигнувањето до некој врв по секоја цена. Среќен сум што растев секојдневно водејќи се од важноста на етиката и стилот во качувањето и тоа остави неизбришлива трага врз мене во секој аспект од моето живеење, но и во начинот на кој практикувам било што друго понатаму во животот – како на пример еве сега и изборот на учество во овие трки. Тие почиваат на џентлменство и нема награда на крајот – ниту за првиот финишер. Тој не е ни „победник“, туку едноставно – „прв финишер“. „Победници“ се сите учесници кои ќе завршат, надминувајќи се себе си во условите, во кои ќе ги затекне трката. Себенадминување врз етика и стил – е нештото на што почива сè што работам во спортот во изминатите две децении и не ме интересира можноста да направам навидум подобар резултат на сметка на газење врз тие принципи. Неприфатливо ми е тоа „Целта ги оправдува средствата“ – бидејќи сакам мирно да си спијам навечер. Овие трки во голема мера го одвлекоа моето внимание кон било што друго еве веќе скоро година и половина, што е и логично, бидејќи требаше да се посветам на специфични подготовки за нешто што никогаш не сум го правел претходно. Сега веќе мислам дека би можел подобро да балансирам помеѓу алпинизмот и велосипедизмот и би сакал барем еднаш годишно да можам да извозам некоја ваква трка, а и да качувам. Во моментов немам цел: сакам да се вратам на качувањето полека и да направиме едно искачување со сопругата, која несебично ме поддржува во сите мои авантури, кое го мислиме долго време. Ништо тешко – едноставно бидување во прекрасна планинска средина. За нашите досегашни искачувања можете да читате на alpinizam.org, а за моите возења на cyclinginceleste.com – како на сајтовите, така и на соодветните платформи на ФБ и Инстаграм.


Автор: Игор Талевски

Слобода на две тркала – Левент Рифат

Влегувањето во велосипедските води за мене беше сосема случајно и непланирано. Летото 2009 година  беше пресвртница во мојот однос кон овој спорт. До тогаш велосипедот го користев најчесто како превозно средство и понекогаш знаев да извозам некоја тура колку за разонода. Таа година се случи „кам бекот“ на легендата Ленс Армстронг на „Тур де Франс“ и се сеќавам дека 20 дена бев „залепен за телевизор“ гледајќи го како ги совладува легендарните алпски брда. Откако заврши трката, сеуште фасциниран од Ленс, ја здогледав Македонската репрезентација на тренинг камп во Охрид. Сето ова ми беше мотив сериозно да навлезам во круговите на велосипедизмот и некако станав зависен од „допаминот“ и „ендорфинот“ после секој добро одработен тренинг. Едноставно кажано велосипедизмот е еден вид на „дрога“, на која јас се навлеков.

Па така наредната година, решив да се пријавам на некоја официјална трка и се најдов на стартната линија на „Гази Баба“. Како секој млад човек (тогаш имав 15 години) бев полн со адреналин и едвај чекав судијата да го означи стартот и јас да се покажам во најдобро светло. Трката започна ама јас не успеав да ја завршам бидејќи имав проблеми со алергија на полен. Иако мојата кариера не започна најдобро си кажав самиот на себе дека ќе се вратам и ќе си докажам дека можам ова да го извозам. Уште на старт ја научив најтешката лекција дека не секогаш работите се одвиваат како што ние сакаме, секогаш постојат надворешни фактори на кои ние не можеме да влијаеме, и тоа не треба да не оптоварува. Гледајќи од денешна перспектива дури и се сметам за среќен што толку рано сфатив дека со истрајност и упорност ќе дојде трка на која се ќе биде како што треба и ќе го постигнеме најдоброто од себе.

Во текот на кариерата имав уште многу падови и разочарувања, дури и моменти кога сум рекол доста е, се откажувам. Се сеќавам дека требаше да учествувам на европско првенство, поминав низ макотрпна тренинг програма и на 20 – тина дена пред европското бев на планинска трка каде што имав пад и доживеав лоша повреда (искинати мускулни влакна). Неколку дена не сакав да зборам со никој и не сакав да се гледам со никој. Не можев да се помирам со фактот дека нема да учестувам и имав чувство дека целиот вложен труд бил за џабе. Нормално времето помина, мускулот заздраве, дојде наредна сезона, се објави распоредот за трките заедно со пропозициите и се разбира јас почнав да правам планови за тоа каде да учествувам, а со тоа и очекувањата се креваат за ниво погоре. Никогаш не сум тактизирал на трка, да се штедам, да возам повнимателно и слично. Не верувам во максимата „битно е да се учестува“, по мене секогаш треба се дава максимумот и да се цели на победа. Иако многупати луѓето ми велеле дека сум премногу строг кон себе, но јас некако се навикнав најдобро да функционирам под притисок. Најдобрите резултати сум ги постигнал кога напорно сум тренирал и 100% сум се посветувал на секој тренинг, а паралелно сум работел и студирал. Најверојатно поради тоа што сум немал време премногу да размислувам, туку сум бил 100% фокусиран на целта, а чуството на слобода на велосипедот ми помогнало да истраам во сето тоа. Па така успеав да станам државен првак во планински велосипедизам, државен првак во хронометар и како мој најголем успех можам да го издвојам 22-то место на европското првенство во велосипедизам.

После поминати речиси 10 години на велосипед сфатив дека велосипедизмот ми ја дава слободата и претставува еден вид на терапија од секојдневните стресови што ги носи животот. Јас по природа сум интровертна личност и тешко се справувам со секојдневните гужви на модерното време, токму затоа најубаво ми е кога ќе ги облечам велосипедските патики и ќе се најдам што подалеку од луѓето и бучавата. Знам дека поради ваквиот животен стил имам пропуштено многу работи што луѓето ги сметаат за „нормални“ како што се излегувања до доцна навечер, седење на плажа со друштво и слично, но од друга страна се стекнав со особини на дисциплина, ред и самостојност кои што и те како ми помагат во исполнувањето на секојдневните обврски. Можеби моите постигнување не значат ништо на светско ниво, сепак за мене преставуваат доказ дека со напорна работа и тренинг може да си ги поместите сопствените граници. Со оглед на тоа не сакам да ги откривам моите наредни планови и цели, само ќе кажам дека секогаш сметам дека може и треба подобро.


Автор: Левент Рифат

A life on the edge of pain and self-convenience – Stefan Trost [Part II]

Somewhere in May 2017 I started to think of beginning to swim. Even today if you ask me why I thought about it, I can’t give an answer. Anyway, on the 1st of July 2017 I jumped into the water for the first time to do some “swimming”. It was terrible… so terrible that when I returned home I immediately opened “YouTube” to look for videos about crawl swimming and improvement of technique. There I was now, cycling, running and swimming. What should be the next? Am I now a triathlete? To prove this I decided to participate in my first triathlon event. I signed up for Ironman 70.3 in Zell am See Austria. Happening by the end of August I had enough time to prepare myself and get better in swimming.  Starting and finishing in Zell am See got me into the triathlon sport. Here I’m today still active and improving my skills and pushing myself as much as I can.

Competing in triathlon is a really demanding. Having three completely different sports, all of them with their own specifics in technique, speed, training methods, to race and be at the front at races needs a lot of dedication towards all three disciplines. To achieve the best out of yourself you have to drive a “non-bullshit-route”. Your training should be treated as individual race, most of the time you’re alone – you against the training which is given by your coach. Every interval what awaits you is your own personal challenge. I think the most important thing is to start the session. Everything else, what awaits you during the training session has to be treated as a challenge, a new obstacle for your body, pushing your limits over an edge which he used to be prior.

The most important key to success (success doesn’t mean to win, success means for me to be the best bad ass you) for me is hard work. I think that talent doesn’t exist. There is only hard work. When you give  your body new challenges new impulses all the time, you will become a better you, push your limits further. This should be in the end of the day the motivation for your training. When you finish a session better than the last time (faster, stronger or even get a faster recovery then before) that is what you’re aiming for. There is one even more important message; the harder you go in your training, the easier the race will be. Your body is used to such kind of stress and in a race you can always remember in your mind what and how it was in some specific training session.

So how my day looks like in the moment: wake up at 5 am, start my first training session before 6 in the morning  finish and go to work at 8:30 am. Usually I work 10-12 hours a day which takes out everything from my body in mental aspect. So I really enjoy by the end of the day to hit the second training session. It feels very good to push yourself again to the edge of your possibilities and break new barriers in your body. It’s obvious that it requires more than just a training plan and a self-motivation to compete in high levels. I have to mention that a key factor is for sure a strong support and commitment in your environment. Family, friends or partners are those factors which aren’t visible in the first moment, but those are these magic factors which for sure can’t make you win a race, but they can contribute to it a lot. Contribution and support is highly needed. How would it be possible to train up to 25 hours per week when your family isn’t supporting and encouraging you to complete your goals faster and better. By the end of the season for 2018, I drafted with my coach my race plan for 2019. Clear focus should be on two major events. First I need to qualify for the Ironman 70.3 world championship in Nice (this you can only reach if you’re in the first three in your age-group in a race prior to the championship), second should be my first full distance event. It means a lot to me to be healthy and feel vital before starting any project like this. Therefore, I waited one full year with the first full distance. In my opinion one of the most crucial objectives in doing sport is the health. Everybody, starting from recreatives to top athletes should be aim for health and steady development.

When the year 2019 started, running through a good preparation with a lot of new training methods, I was prepared enough to accomplish my first milestone for this year; the qualification for the Ironman 70.3 World Championship in Nice. I reached this with a third place in Thailand at the Ironman 70.3 Bangsaen. One done, the next challenge is coming and my mind is planning the next… Never stop and go beyond…

Reaching this milestone that early in the season meant a lot to me. I can now fully concentrate for my first timer as full distance athlete. But of course, till then – beginning of July – there will be a lot of sweat, pain and the edge between success and threats.

Кликнете тука за МКД верзија.


Author: Stefan Trost

A life on the edge of pain and self-convenience – Stefan Trost [Part I]

Motivation, discipline and commitment. It’s all about this when you want to reach your goals, a new personal best or just become a better you. The truth is – hard work knocks out the talent! But let’s start from the very beginning of my story.

The first contact with sports started when I was ten years old. My parents bought me a mountain bike for my birthday. Like every child, I was very happy about it. The coincidence that my birthday is in August was just perfect and I was able to make my first moves out on the tarmac in the hot summer of 1998. Thanks to my father who pushed me up some steep mountains at this age, I fell in love with this sport – the cycling. After my first rides I was hungry for more kilometers outdoors.

As the years of my puberty went through, I started to go deeper in the cycling sport. After school, I used to jump on my bike and ride, together with my father of course, in the mountains close to the village where I was living. For me, it was freedom to ride through the wood, smell the fresh air, and listen to the silence of nature. Naturally I was far away from any competitive level with my riding and endurance skills, but at that moment I was not interested in competing. Then, when I turned 16 and I got my first salary, I bought my first road bike. It was a Trek 1000. I was so in love with this bike, mostly because my idol at this time – Lance Armstrong –just won his third Tour de France in a row riding Trek.

As soon as I started cycling on this bike I became very fast and quite good. I was so good that I even got the possibility to start some “everyman” races. At the age of 17 I signed a semiprofessional contract with my cycling club mountainbiker.at and got the opportunity to start at various races. Very soon I discovered that my strength is in the mountains. I was able to push power in the deep sessions where I was cycling at. My biggest success was the victory at the national champs in U-18 in the mountain climbing category in Austria.

Unfortunately it was my last big success. I had to stop with cycling because of several reasons. Strongest for sure was the loss of my training partner in a race crash. He passed away next to me waiting for the first aid assistance. It is a scene that will be with me forever. Another stop was the obligatory military service that in Austria is for 18 years old man. Last but not least reason was that I was contacted by some dark circles which offered me performance enhancements to become better and to prepare me for bigger goals…

After 6 months spent in the army, I got an offer to work abroad in Macedonia. It was a great opportunity at my age to develop my skills in another country and get some working experience. As cycling was not in my focus, I accepted it. Everything was fine, great job, sweet life and unfortunately very delicious food in Macedonia. After four years in this cradle of civilization I ended up with 90 Kg, a figure I had never seen on the scale before. I was so shocked from this figure that I pushed the break in eating everything what came across my way and started again with what was leading me in my previous years – sport.

In Macedonia at this time it was a bit difficult to drive a bicycle, so I started running. Unfortunately I started my training somewhere in November 2014 and as additional motivation over the Christmas period 2014/15 I decided to sign up for the Vienna City Marathon 2015. So there I was – it was April 2015, I had lost 17 kg and felt really good at that moment. Ready to crash my first full marathon – of course never tried a half marathon. Driven by emotions, good cheering from the crowd I finished this challenge after 4 hours and 16 minutes.

I was more than happy – that happy that I immediately signed up for my next marathon –Frankfurt marathon in autumn. It was such an amazing race and it went very well, I cut more than 30 min from my previous result in Vienna. But for the first time after the race I faced a problem with an injury. I started having problems with my knees which burned a lot in Frankfurt. For me these moments are very important in sport. You might achieve new PBs, but do you give to your body enough in return for these efforts? Well, it seems I didn’t. I had to reduce my training for my next marathon in the first weeks. These weeks of winter 2015 I took the first view back in the cycling sport. Immediately I was interested again about all the technical and material changes which happened in the past five years since I was out of cycling. It seemed that, for example, training with power meter is the golden standard and it was possible to push your limits further. But returning into my running training, the just discovered cycling novelties were quickly out of my mind as fast as they came to my mind. I prepared myself the best I could over the winter period, started very fresh and with good in shape at the Vienna City Marathon 2016 –there I achieved my new and still current PB on the marathon distance, 3 hours 6 minutes.

Finishing Vienna City Marathon 2016 was for me the opening of a new chapter. Somewhere in my mind the discovered cycling news started to wake up and I decided to return into cycling. I bought a new road bike – of course with all the technical gears which were at this moment golden standard – such as power meters. Immediately I felt again the same good feeling I had in my younger years. I drove outside on the streets, climbed steep hills and found myself again back at this feeling I liked so much when I was young. It seemed that I was addicted to this sport so much, that it was only a question of time to return to this addiction.

Just there was one problem, I also got addicted to the running. Both, the cycling and the running got so much out of me, pushed me so hard that I couldn’t release any of these two sports. Because of the fact that I was still working in Macedonia, I had to make a combination of both sports. I was running from Monday till Friday in Macedonia and went cycling on the weekend in Austria. The weather wasn’t always nice to wake up early in the morning and ride, but it was the only possibility to satisfy my hobby and after 9 am be a good father to my two daughters which didn’t see me the whole week. Something new I discovered during the winter period of 2016 was Zwift. Zwift is an online platform for cycling training where you send an avatar of yours through different worlds. This magic tool was ideal for me. Now I could do my workouts independent from time and location. I got the possibility to train in Skopje on the home trainer during the week. Now it was much easier to spend quality time with my family on the weekend as I had already done my time consuming sessions during the week…

To be continued…

Кликнете тука за МКД верзија.


Author: Stefan Trost

Љубов на прв тренинг – Дарко Симоновски

Љубовта кон бициклизмот започна сосема случајно и непланирано. Во тој период доста бев „заразен“ со вежбање во теретана, одев барем 6 пати неделно, и решив да си купам велосипед што ќе го користам само како транспортно средство. Како одминуваше времето, во глава се повеќе ми се вртеше идејата кардио вежбите што ги правам во тератана да ги заменам со возење точак на отворено.  Нормално како секој жител од Скопје, првиот обид беше искачувањето на Водно, до Пантелејмон. Уште понормално беше тоа што овој обид беше релативно неуспешен, меѓутоа го разбуди инаетот во мене и решив дека ќе се „одмаздам“. Токму ова беше тригер да почнам да возам се повеќе и повеќе и некако почнав повеќе да уживам во овие мои кардио тренинзи.

Додека се „одмаздував“ запознав доста пријатели кои веќе активно возеа и кои ме упатија дека постојат и се организираат вожњи и на подалечни места како Скопска Црна гора, Караџица, Шапка, Св. Николе, па така од кардио надвор од теретана, се најдов на многу нови неистражени места. Тие вожњи не беа само онака „лабаво“ да се возикаш и сликаш, туку на одредени успони и делови од вожњата имаше трки меѓу нас, па се гледаше кој колку е добар и физички спремен. Со текот на времето станував се подобар и подобар, дури почнав да уживам да „страдам“ на велосипедот и да уживам во „болката“ на велосипедизмот.

На една од тие тури случајно го запознав Лазо Миновски, претседател на велосипедскиот клуб ЕБТС, каде што ми беше и првото зачленување во велосипедски клуб. Нормално кога веќе ќе се зачлениш во клуб почнуваш да размислуваш на едно повисоко ниво, постои една здрава конкуренција помеѓу членовите, кој е подобар, побрз и веќе сакаш да почнеш да се натпреваруваш на официјални трки. Со ЕБТС ги имав и првите натпревари во категорија сениори во планински велосипедизам. Купив подобар бајк, се редеа многу трки, дури и учествував на неколку балканијади. Во тоа време Лазе многу ме упати во натпреварувачкиот велосипедизам и сите тие трки имаа посебна енергија донесена од него, кој го познава ќе знае за што зборувам.

Со преминот во клубот „Енерџи“, работите почнаа да стануваат многу посериозни, почнав да тренирам според програма, да имам посебен режим на исхрана и сето тоа под менторство на Љубиша Кондев, кој е денешен селектор во велосипедската федерација во планински велосипедизам. Во Енерџи добив клубски роуд бајк за тренинг и уште на првите тренинг сесии увидов дека ова е дисциплината која ми одговара. Го имав она чуство како цел живот да имам возено роуд и како тренинг од 150 километри да е најприродното нешто. Токму чуството на исполнетост и пронаѓање себе си ми беше мотив да се посветам уште повеќе, бидејќи знаев дека можам да ги поместам сопствените граници и дека можам да напредувам во велосипедизмот. На почетокот возев МТБ и роуд, меѓутоа како поминуваше времето сфаќав дека е многу тешко да возиш и да се натпреваруваш во двете дисциплини. Едноставно ти треба многу време, многу тренинг, време потребно за адаптација од еден велосипед на друг и дека ако сакам да бидам стварно добар треба да се одлучам за едното или другото. Најтешкото нешто за еден спортист е кога треба своеволно да се откаже од одредено натпреварување. Го сфаќаш како предавање без борба, секогаш во глава ти се врти дека си можел на сите фронтови само требало подобра организација на време, малце повеќе ако тренирам ќе успеам и слично. Друг е моментот да паднеш, да изгубиш на трка, тогаш си свесен дека си направил грешка или едноставно не си доволно спремен и единствено нешто што ти преостанува е да се подобриш за наредната. Вака имаш грижа на совест дека не си направил се за да успееш. И покрај овие дилеми, се одлучив да се посветам само на друмскиот велосипедизам и целиот мој фокус да го насочам кон тоа. Кулминацијата на сиот мој труд, на сите тренинзи, сите пропуштени семејни викенди беше сезоната во 2016 година кога станав шампион во хронометар на Македонија. Тоа беше момент во кој си докажуваш себе си дека сите „страдања“ и „болки“ сепак се исплателе и дека си успеал да ги надминеш сопствените ментални и физички бариери. Секако дека победата на конкуренцијата е слатка, но сепак чуството на себенадминување е вистинската награда и доказ дека со напорна работа и вложениот труд се се исплати.

Велосипедизмот ми покажа дека најголемиот успех во живот не се наградите или првите места, туку карактерните особини на упорност, принципиелност и дисциплина што се стекнуваат во целиот тој процес се вистинските вредности за кои вреди да се вложиш максимално. Нема ништо подобро од чуството на духовна исполнетост и смиреност што ја добиваш после долг тренинг или завршена трка. Исто така со текот на годините сфатив дека мотивацијата е добра но променлива работа, некогаш ја имаш некогаш ја немаш. Она што вистински те одржува е да си поставиш цел (како на пример да бидам шампион во хронометар за 2019 година) и да бидеш дисциплиниран во нејзиното исполнување. Знам дека ќе биде тешко, дека ќе има успони и падови и нема да оди се по планот, но со напорна работа ниту една цел не е недостижна. Секако тука е битна и поддршката од најблиските, бидејќи они се еден вид на потпора и без нив сето ова би било залудно. Јас ја имам таа среќа што мојата сопруга, воедно и мајка на моите прекрасни две деца, потекнува од спортска фамилија и порано самата се има занимавано на професионално ниво со спорт, па точно знае што е потребно за да се успее и имам комплетно разбирање и поддршка од нејзина страна.


Автор: Дарко Симоновски