Трнливиот пат – Игор Димовски

“Животот е канвас платно, се што ќе насликате на него ќе биде рефлексија на делата што сте ги оставиле”

Почетоците со пливање ги направив во 1984 година. Тогаш всушност секое дете беше „приморано“ да излезе надвор да игра, да се дружи, спортува или да се занимава со уметност, не како денеска затворени дома, дигитализација, деформитети. Близината на базенот Карпош до домот, мојата мајка Љиљана, се главните причини да се запишам на часови по пливање. И почнав, научив да пливам (да плутам над водата). На шест години не само што научив да пливам, туку почнав да учествувам и на натпревари. Тоа беа повеќе детски трки, кои сепак за мене беа многу значајни. Во нив ги стекнав првите искуства, кои подоцна ми беа од голема корист за оние вистински пионерски трки во кои се тркавме за медали и дипломи. И токму кога на почетокот помислив дека ова може да биде старт на една успешна кариера, доживеав малер. На скијање на Пониква ја скршив ногата и беше од типот на повредата, за моја несреќа, да морам подолг период да паузирам и да останам на „суво“. Но сето тоа не ме обесхрабри, а влегувањето во вода откако го извадив гипсот ми дојде како корисна рехабилитација. По извесно време заборавив на повредата и влегов во полн тренажен процес, ја подигнав формата и продолжив да се натпреварувам.

Специјалност ми беше грбниот стил, во кој бев побрз од некој пливачи кој се натпреваруваа во слободен стил. Инаку од двете дисциплини во грбна техника на 100 и 200 метри, подобри пласмани имав на подолгите патеки (уште оттогаш како да се назираше мојата перспектива како пливач на долги патеки), иако меѓу моите другари и тренери бев претпознатлив како „Иџе Брзиот“. Успесите и пиедесталите во грбниот стил се редеа, покрај соборување на републичките рекорди во пионерска категорија, бев државен шампион во пионерска категорија на територијата на Југославија 1990/91 година. По осамостојувањето на Македонија, како по ред ги соборував рекордите во истата техника и во двете делници, како во кадетска категорија така и во постара категорија (младинска и сениорска), и тоа ме однесе на првите позначајни натпревари балкански првенства од каде се враќам со медал, европските првенства во Прага и Женева, каде го подобрив времето на националниот младински и сениорски рекорд и резерва во Б-финале. 1997 година бев единствеиот универзитетски претставник на Универзијадата во Сицилија, Италија, и кога се беше како по книга и ветувањето за испливано време на 200 метри грбно под 2 минути и 10 секунди, дека ќе ме однесе на престојното светско првество во Шведска, се соочив со најголемата препрека. Испливав време кое беше за неколку стотинки од олимписката норма 2.07.53, но не бев во тимот од сеуште неразјаснети причини за мене (дури сега сфаќам, немаше кој да ме потурне, како што всушност функционира системот и до ден денешен, за жал). И така, семејство како за невоља се растури, незаитересираност на клубот (од финансиски аспект) и многу други причини ме натераа да се најдам во голема дилема што всушност понатаму. Тотално надвор од спортската магија беше тоа период на животна егзистенција, брачни води, основање на семејство…Снежана, Иво-Јован и Матео.

2004-та година, на својот 26-ти роденден си посакав, да се вратам на спортските навики, натпревари, победи. Толку ми фалеше сите тие години, и на големо изненадување се појавив на стартот во Свети Наум (Охридскиот маратон). Запливав, ги минував километрите и не само што допливав до целта туку и бев осмопласиран. Така моето име не само по таа 2004-та година, туку беше на списокот помеѓу многу  врвни учесници маратони од целиот свет и во следните неколку години на Охридскиот маратон, маратоните во Аргентина (Најдолгиот маратон во светот 88 км. Таму водата е црвеникава и едноставо не можеш да видиш што се има во неа. Само од кажувањата на оние пливачи кој веќе имаа искуство и настапиле на оваа трка, можеше да се заклучи дека се наоѓам пред големо искушение. Иако се чувствував некако исплашено, сепак во мене се роди вера и некоја сила кои ме тераа храбро да влезам во неизвесата трка и да ги совладам сите стапици на реката Парана, а колку е таа полна со чуда најубаво зборуваа предупредувањата од домаќините, кои ни порачуваа не сега, туку по трката да го посетиме познатиот музеј на флора и фауна во реката Парана), Италија (монденскиот Капри – Наполи), Грција, Бугарија, Србија, Хрватска…

Желба на секој пливачки маратонец е еден ден да го преплива Ла Манш. Каналот што го дели југот на Англија со северот на Франција. Уште многу одамна тој е предизвик за стотици маратонци ширум светот да дојдат и да се впуштат во борбата со брановите и непредвидливите студени како мраз водени струи кои некогаш можат да бидат и фатални. Затоа секој кој ќе се осмели да дојде на Ла Манш и да му се спротивстави на неговата неверојата сила, заслужува огромна почит. Голема благодарност до Општина Карпош со која успешно се реализираше овој прескап проект. Датумот 02.08.2010 вечно ќе ме потсеќа на тоа големо животно искуство, победата над водата која ви ја заледува крвта, сопствената психа која сака да ги урне соништата во тој момент, струењата кој доаѓаат буквално од сите страни, плимата која ве запира и ве остава да пливате вечност во едно исто место. Какви и да беа препреките, колку и да беше силна водената струја, јас бев сигурен во себе и никогаш не се предадов, не се откажав од тој сон и го препливав Ла Манш. Искуство кое е незаборавно, подвиг кој ми ја отвори вратата на Клубот на Македонските Спортски Легенди (благодарност до Зоран Михајлов легендарниот спортски новинар, кој за сето време ја известуваше македонската јавност од прва рака). По ова и со поголема самодоверба и желба, се редеа победи на маратоните во Грција, учество на светските маратонски купови итн.

Во 2015 година за жал бев приморан да работам и егзистирам надвор од границите на својата татковина, во Обидинетите Арапски Емирати, Дубаи. Се најдов пред момент на отварање на непознатата дотогаш за мене врата на ново спортско доживување. Телефонскиот повик во раните утрински часови од постариот син Иво-Јован дека ќе почне да се занимава со триатлон. Пријатно ме изненади и некако ме натера да се замислам и да ја отворам и таа врата на непознато дотогаш за мене. Но, дека се работеше за спорт кој е олимписки уште веднаш љубопитно почав да се информирам се повеќе. Па така и овојпат се нафатив напорно да работам, тренирам и натпреварувам. Како и во пливањето, така и во триатлонот го правам тоа со огромна љубов и желба за стопроцентен успех. Бев сигурен во себе, не се плашам повеќе од предизвиците и препреките, гордо и успешо се соочувам. Но, и овојпат не поминуваше без препрека, сакав да бидам триатлонец, но немав велосипед, па морав да позајмувам само за да можам да се натпреварувам (благодарност до Иван Михајловски и Петар Георгиевски-Камиказа). И така 2019-та година станав државен шампион оставајќи ги зад себе многу поискусните и помладите натпреварувачи. Учествував на балканскиот шампионат во Истанбул каде го зазедов можеби и највисокото 5 место во историјата на триатлонот во Македонија.

Како годините минуваат, се поголема желба ми е да го споделам целото мое искуство на помладите генерации, да ги научам и стекнам со вештини, со кој не само ќе ме наследат, туку и да бидат во најмал случај многу подобри од мене. Мојата желба не е само да бидам најуспешен македонски спортист со титула државен шампион во два олимписки спорта, пливање и триатлон. Туку ќе се потрудам мојата колекција на медали, трофеи и награди да ја збогатам за уште еден медал и тоа од Балканското триатлон првенство (исто како и во пливањето), токму таа боја и недостасува на моето канвас платно.


Автор: Игор Димовски

logo-beyond-the-results

evgenij-pop-acev-cover

Животот е маратонска дисциплина – Евгениј Поп Ацев

Уште од мал сакав да се занимавам со спорт, но ми требаше време и неколку промени за да решам сериозно да се бавам со пливање. На почеток, многу краток период ,започнав со пливање, потоа да се префрлам на гимнастика неколку години, за на крај повторно да се вратам на пливањето. Интересно е што мајка ми беше гимнастичарка, а татко ми пливач, па некако потсвесно може сум сакал да одам по нивните стапки, плус некако беше популарно во тоа време да се спортува нешто. Дури и групно се договаравме со другарите да почнеме спорт заедно. Така на почеток беше еден вид на хоби, дружба и водење на здрав живот, но полека станував се попосветен и почнав посериозно да тренирам, да се откажувам од другите хобија и слободните викенди. После некое време ми се појави желба да напредувам и натпреварувам па така полека, но сигурно пливањето стана мој стил на живот. Веќе на 11-12 годишна возраст 6 дена во неделата одев на базен, а за викенд и по два пати дневно. Некако ме привлече тој начин на живот, одењето на базен, натпреварите, начинот на тренирање и сфатив дека тоа ме прави среќен и дека пливањето е спортот со кој сакам да се занимавам.

Со секој натпревар, изминат тренинг циклус, покрај тоа што се стекнуваш со пливачко искуство, туку и созреваш како личност. Почнуваш да си ги препознаваш сопствените јаки страни, но и слаби, си го осознаваш сопственото тело како фунционира, што му одговара што не, кога треба да одмориш, а кога да додадеш „гас“. Така после многу трки и првенства сфатив дека маратонското пливање како дисциплина е нешто што ми одговара и во кое највеќе уживам. Токму затоа и победата на Охдирскиот маратон е нешто на кое сум посебно горд бидејќи тоа за мене е посебна трка пред домашна публика и чувството да се победи на трка која си ја гледал секоја година од дете на телевизија или на прситаниште е нешто посебно. Сепак секој резултат што ќе го постигнеш (без разлика дали е победа или не) си има посебно значење и носи посебни емоции.

Како одминуваа годините и градењето на кариера, така и целите што си ги поставував пред мене беа се поголеми и поголеми. Но и притисокот што самиот си го наметнувам станува исто така поголем, особено на трките на кои што ќе проценам дека имам големи шанси за победа. Ваквиот начин на фунционирање ми помага да останам фокусиран дури и тогаш кога работите не одат по планот. Сепак на маратоните претставуваат трки на долги патеки и има простор за корекција, но треба да се има ладна глава, да нема паника и полека да работиш на тоа да се вратиш во трката. Искуството ми покажало дека не секогаш ќе успееш во тоа, ќе има трки кога нема да можеш да го дадеш најдоброто од себе си и едноставно нема да успееш во она што си го планирал и очекувал. Секако ова знае да биде разочарувачко, особено ако се работи за маратон за кој е од голема важност и за кој си посветил многу тренинзи, но не смее  да те исфрли од колосек. Затоа поддршката од најблиските и позитивното размслување ми помагаат да останам во „игра“.

Секогаш сум имал голема поддршка од моето семејство, и мислам дека тоа е една од најбитните работи за успешен спортист. Без нивна константна подршка од кога сум почнал да пливам (повеќе од 20 години) можеби не би бил каде што сум сега. Тешко е да се биде професионален спортист и да се биде посветен на сите обврски, бидејќи тренинзите одземаат од 6 до 7 часа на ден 6 дена во неделата, плус многубројни патувања, немање можност за одмори, дури и кога одиме на одмор мора да тренирам. Но секогаш се наоѓа баланс, со добра организација на денот и секако важно е разбирањето кое го имам од мојата фамилија. Откако сето тоа ќе стане навика, после лесно се остварува. Покрај намаленето време кое може да го поминам со семејството, пријателите и од пред година и пол ќерка ми, друго од што сум се откажал е стоматологијата. Тоа е мојата професија, но се надевам дека во иднина ќе надополнам се. Така да цената можеби изгледа голема, но лично сметам дека се исплати.

Повредите исто така се составен дел од спортот, тешко ми е да не мислам на тренинзите и натпреварите што ги пропуштам, едноставно имам грижа на совест, дури и ако е мала настинка. Чувството на беспомошност е многу фрустрирачко, но се фокусирам на оздравување и да не избрзам да се вратам на тренинзите, зашто тоа може да ја отежни ситуацијата и потоа да правам поголема пауза од тренинг.

Спортот има големо влијание врз мене поготово поради тоа што е мој начин ма живот повеќе од 20 години. Имам големи придобивки: создавање на здрави навики, дисциплина која ми помага и во секојдневните обврски надвор од пливањето, сум видел и прошетал многу места низ светот, различно познанства, мотивации, емоции, чуство на исполнетост …. се тоа го носи спортот и затоа сите го сакаме. Мислам дека спортот не прави подобри луѓе, поисполнети и со подобри навики. Тешко е да кажам како би ми бил животот без пливање но сигурен сум дека пливањето има позитивно влијание на мојот живот и на работите кои би можел да ги постигнам на професионално поле. Да се биде трикратен Гранд При севкупен победник и три години во први 6 на Светски Куп. Поготово што минатата година во иста сезона ги направив тие резултати во ГП и СК е голем успех за мене, но секако дека имам и поголеми цели и планови за следната сезона како Олимиските Игри. Годините полека ме газат и секако понекогаш и размислувам дека ќе дојде и тој ден да се пензионирам, но сеуште не сум решил кога ќе биде тоа. Уште чуствувам дека може силно да тренирам и сум уште жеден за високи спортски резултати и дека сеуште не сум го дал својот последен „збор“. Фокусот го барам во добриот резултат и промоција на мојата држава, кој преставува голема сатисфакција за самиот себе најпрво но и за блиските.

Кога почнав со овој спорт не знаев многу што да очекувам и до каде ќе стигнам. Примарно ми беше да спротувам и да се дружам, но како навлегував подлабоки во спортот апетите и мотивацијата ми растеа и со тоа и мојата посветеност. Не знаев отсекогаш дека ќе бидам маратонски пливач, но верував и работев да бидам добар пливач. Ако сакаш нешто да бидеш или да постигнеш мораш да веруваш во себе и да работиш на тоа напорно, обично треба многу време да се оствари но на крај се остварува.


Автор: Евгениј Поп Ацев

beyond-the-results-logo

Посветеност, истрајност и решителност – Стојан Поповски

Мојата спортска приказна и кариера започнува многу одамна (далечната 1990-та година), на 6 годишна возраст се запишувам во пливачкиот клуб „Студент“. Како поминуваа месеците и годините сфатив дека во овој спорт можам да бидам конкуретен што и го покажав на неколку локални натпревари. Позитивен пресврт и голем мотив беше интернационалниот пливачки митинг во Ноис (Германија) каде на само 9 години освоив две сребрени медали со одлични резултати во дисциплините 50м. делфин (37,85сек.) и 50м. слободно (35.76сек.). Потоа следуваа и многу победи и титули како најдобар поединец во категории млади, стари пионери и кадети каде најдобрите резултати ги постигнав во дисциплините на 200м / 400м / 1500м слободно како и 50м / 100м / 200м. делфин.

Паралелно со пливањето секогаш бев љубител на велосипедизмот а уште како дете бев зависник од адреналин, па качувањата на падините на Водно ги користев само за да можам да уживам во брзите спуштања надолу, нормално без за тоа да знаат моите родители бидејќи сето тоа почна кога немав полни 10 години со челичен велосипед од 20кг. без никаква суспензија.

Следуваше период на голема и долга стагнација во пливањето, сите мои врсници и конкуренти почнаа да ме поминуваат скоро на сите натпревари, физички беа доста помоќни, веќе оформени спортисти за таа возраст, а јас некако останав назад, низок по раст, килограмите и покрај посветеното тренирање се таложеа, а и со постигнатите резултати во тие години некои тренери мислеа дека нема ни да мрднам нагоре од проста причина што периодот на стагнирање траеше веќе со години. Па се чудеа како наоѓам мотив толку посветено да тренирам и максимално да се оддавам на секој тренинг без оглед што резултатите ни малку не одеа кон подобро. Можеби тука некаде сфатив дека таа негативна страна на тапкање во место ме направи исклучително психички посилен во однос на сите мои врсници, а исто така и од оние постарите, бидејќи имаше пливачи кои со многу помалку стагнирања многу брзо се откажуваа, а мене тоа ми беше само мотив плус што во понатамошната триатлон кариера, слободно можам да кажам, дека и до ден денешен е моето најслино оружје. Оружје благодарение на кое сум успевал да победувам и големи трки и да правам резултати во периоди кога можеби и не сум бил толку физички спремен за тие натпревари. Психата е едно големо чудо кога ќе можеш барем малку да ја запознаеш, а уште поголемо кога ќе почнеш да ја користиш. Годините стагнација како и таложењето на килограмите ме мотивираа веќе и посериозно да поминувам километри со мојот велосипед и да почнам и со рекреативно трчање. Требаше уште некоја година посветеност во таа природна борба со мојот организам и потоа настана онаа добитна комбинација, голема физичка спремност со минимална процентуална застапеност на масно ткиво во организмот.

bike-riding-on-triathlon

За триатлонт од секогаш знаев како спорт, но никогаш не помислив дека некогаш ќе се бавам, уште помалку па дека долги години ќе бидам и национален шампион. Тогашните медиумски покритија не нудеа многу, единственото нешто што беше достапно беа само некои годишни ретроспективи од големи натпревари, светски и континентални првенства, а јас секогаш бев воодушевен на нивната психофизичка спремност и моќ.

swimming-on-triathlon

Во 2002 година дознав дека и во Македонија постои триатлон федерација која организира натпревари кои се бодуваат за националните ранг листи, дури и дека имаме триатлон репрезентација која веќе зад себе има и официјални настапи на меѓународни натпревари. Бев импресиониран и веднаш одлучив да се пријавам. Во 2003 година се одлучив да настапам, освен моето пливачко искуство, влегов во нешто сосема ново и како да претчувствував дека тоа е вистинскиот спорт за мене. Како јуниор бев најдобро рангиран, а вкупно го освоив 3-то место. Тоа беа импровизирани делници во кои, ако може така да се каже, некако повеќе шанса се даваше на велосипедистите и атлетичарите. Бев изненаден од бројот на учесници, а и од топлината на луѓето инволвирани во организацијата на тие натпревари, како и од стручниот тим на раководството на чело со основачот на триатлонот во Македонија, Ѓорги Кузмановски. Човек кој има премногу направено за овој спорт во нашата земја, а беше и мој тренер.

Од тогаш па натаму започнувам со сериозни тренинзи, со насочени програми кои ми донесоа да станам 16 години последователно апсолутен национален шампион. Покрај националните титули и настапите на националните првенства во триатлон и дуатлон вкупно остварени натпревари овие години веќе го надминува бројот 100, од кои преку 40-тина европски и светски купови, балкански првенства, 4 европски и 4 светски првенства.

triathlon-macedonia

Секоја завршена трка е драга на свој начин, покрај убедливите победи на националните првенства би ги издвоил константните добри резултати на сите балкански првенства на кои сум учествувал, секогаш во најдобрите 5 триатлонци во елитна категорија, победа на европскиот куп на Малта на мали земји, сребрен медал на интенационалниот триатлон куп на Ада Циганлија во Белград, 30 место на светското првенство во Будимпешта (Унгарија), 19 место од 84 натпреварувачи на европскиот и светски куп во Аланија (Турција),  29 место од 73 натпреварувачи на европскиот премиум куп во Лимасол (Кипар) итн. Во 2004-та година на европскиот куп во Сапанџа (Турција), се запознав со селекторот на бугарската триатлон репрезентација, Емил Стојнев кој го забележа квалитетот и резултатите иако бев само 1 година во овој спорт и несебично ми понуди соработка, тренинзи, програми, тренинг кампови во секое време со нивната репрезентација, која во основа ја има познатата стара добра и сурова руска школа, нешто што ми беше од огромно значење и големо искуство не само спортско туку и животно.

Како минуваа годините резултатите беа забележани и од „Македонскиот Олимписки Комитет“ кој несебично ме помагаше и промовираше во потенцијален олимспики кандидат за Лондон 2012, а во соработка со „Олимпсики Комитет (ИОК)“ и „Светската Триатлон Федерација (ИТУ)“ станав и интернационален стипендист заедно со уште само 7 триатлонци, селекција направена од вкупно 94 апликанти од целиот свет врз основа на постигнати резултати на претставници од мали земји. Кратко потоа бев пратен на 3 месечни професионални подготовки во Соединетите Американски Држави, во тренинг центарот и базата на Американскиот национален триатлон тим во Колорадо Спрингс. Тоа беше едно поинакво функционирање и друга димензија на професионално усовршување кое се базираше на многу анализи и усовршување преку најсовремени методи во сите три спорта. Целото тоа искуство со врвни стручњаци, тренери, доктори, нутриционисти, психолози, физиотерапевти, спортисти кои функционираат професионално на највисока нога е нешто кое не ви помага само во спортот туку и надвор од него, ве прави богата и стабилна личност која има основа да се носи со разни предизвици и во приватниот живот, како полесно да се справувате со разни кризи, падови и други несакани ситуации, нешто кое колку и да сте материјално моќен едноставно не можете да го купите со пари.

Од пред неколку години одлучив да се пренасочам и во т.н долги триатлони или познати во јавноста како „IronMan“. Целта ми е моја спортска кариера која веќе влегува во својата 30-та година да ја заокружам со најдобар резултат и во овие делници, поточно да бидам единствен македонец кој ги има постигнато најдобрите резултати во се што негува триатлонот, тргнувајќи од спринт делници, олимписки триатлон (резултати и рекорди кои се уште не се срушени), па се до „IronMan“. Показател дека тоа можам да го направам се веќе постигнатите резултати во „Half IronMan“ делниците кои претставуваат и најдобри резултати, а исто така имав и два обиди и во најдолгите делници кои за жал беа неуспешни, првиот поради технички проблем, вториот поради повреда на задната ложа. Ситуација која ме натера добро да размислам, да се стабилизирам и физички и психички и да пробам да направам повторен обид да дојдам до саканата цел. Верувајте жртвата е огромна, енергијата, финасиите одат во друга димензија, сепак е спорт кој е многу скап, еден од најскапите по вложување во опрема по авто-мото спортовите.

Сето тоа сите години наназад без поддршка на моите родители ќе беше невозможно, тоа се огромни суми на пари кои прашање е на време кога ќе згаснат доколку се нема спонзори, нешто кое кај нас оди многу тешко, да не речам е невозможна мисија. Родителите ми беа не само главни спонзори туку и логистика на секој можен начин за што сум им бескрајно благодарен, најмногу поради тоа што сум се изградил во стабилна личност на која и се пружило шанса да има многу животни лекции, многу убави моменти и спомени, премногу пријателства и многу искуства во многу земји низ светот.

Од пред неколку години како фамилијарен човек исто така имам и голема поддршка од мојата сопруга на која често и кинам нерви особено кога „исчезнувам“ и долго ме нема дома, како и од мојата ќерка која иако има само 2 и пол години веќе ми е главна поддршка скоро на сите „indoor“ тренинзи кои ги обавувам за време на зимскиот период од првата до последната секунда.

Дополнителна отежителна околност е и тоа што во нашата земја да си дозволите да се бавите со било каков спорт потребно е да работите, бидејќи и до симболични суми за материјална поддршка патот е многу трнлив, па така и во мојот случај работам две работи за да можам да егзистирам и да се надевам на 1 или 2 старта во годината нешто за некој кој брка резултат, а не завршување на трка за подвиг е навистина смешно и инфериорно особено што целата моја спортска кариера сум ја поминал професионално, натпреварувачки со голем број на стартови и желба и жед за натпревар со светски имиња. Односот кон тренинзите е крајно професионален но со самото тоа што немате доволен број на натпревари кои претставуваат најдобар тренинг, автоматски сте и натпреварувачки надвор од ритам. Голем проблем претставува и опоравокот од тешките и долги денови помината во тренинзи. Доколку некој пред некоја година ми кажуваше дека опоравокот и времето за одмор ќе ми бидат потешки дури и од самите тренинзи и покрај тоа што сум одличен менаџер со време ќе го направев луд, но биле сосема во право.

running-on-triathlon

Покрај триатлонот и сите негови пропратни елементи, како дипломиран филолог, предавам германски јазик и исто така од неодамна сум тренер во триатлон клубот „Triogy“ и веќе три години сум селектор на македонската триатлон репрезентација. Голем љубител сум на моторите и со тоа успевам некако да ги задоволам моите адреналински потреби. Пасија ми се и авионите и како несуден пилот од дете летам на домашни симулатори

И на крај можам да кажам дека сето ова и покрај тоа што е многу голема жртва, кога некогаш се враќам години наназад често сум немал време ниту сила да можам секојдневно да се дружам и да излегувам, но за тоа воопшто не сум се покајал ама ниту еднаш од проста причина што ми се пружеле многу прилики да запознавам многу луѓе, да прошетам низ многу земји и делови на светот, нешто кое со секојдневно излегување и журкање би било невозможно, па затоа во ниту еден момент не сум се покајал. Напротив повторно би го избрал истото. Чувството кое ве обзема откако ќе се искачите на највисокото место на пиедесталот или направите резултат кој со години за генерации останува недостижен и за него многу други тренираат и се стремат да го подбрат е чувство за кое вреди да се тренира и вложува, не би можел со зборови да го опишам. Најдобро е кога се доживува на свој грб.

Токму затоа во можеби во најдобрите години за овој спорт, спорт кој бара исклучително голема спортска зрелост и психичка и физичка во наредните години ќе се обидам да направам се како и секогаш до сега да направам најдобар резултат и во онаа најдолга триатлон делница, „IronMan“ потоа слободно да можам да се „пензионирам“.

motivation-bike

Автор Стојан Поповски

logo-beyond-the-results

Од другата страна на авантурата! – Владимир Вуксановиќ

42 лета и зими планетава ме трпи и помага да се најдам во прашањето што мајка барам кога газам врз неа и уште многу поинтересното: Како и зошто сум дошол? На страна oд тоа со биолошкиот процес на креирање и создавање. По убедување сум човек, а по професија дете (или обратно беше?). Со двете се гордеам. Моите пробуваа да ја доближат природата до мене, на многу начини. Секој викенд надвор, во природа. Секое лето на море, без телевизор, секако. Зимото беше за скијање-рекреативно.

Еден од моментите кои беа пресвртнина кај детево, нешто околу 16тото лето, беше Аеро Клуб-от. Денес пробувам да им доловам на студентите дека, со тие тукушто наполнети 16 лета на планетава, Ѓоре (инструкторот) нè пушти да „лашираме“ -прв самостален лет, без инструктор во кабината. За денешните родители, кои се (сме) резултат на блесавава транзиција на Балканов, не е баш сфатливо, дека на тие години, нивните деца можат сами да летаа. Нo, за воља на вистината, можат, само треба да им се побуди интересот, да им се дозволи и секако да се најде вистинскиот даскал, во кој ќе имаш доверба. Којзнае како му било на нашиот даскал, кој требаше да направи одлука за да летаме самостојно (сем, што косата му побелуваше се повеќе, со секоја група на обучени пилоти).

Аеро клубот беше, медиум кој ми дозволи да ја запознаам планината. Првото престојување на Чеплес, еден од моите денешни пријатели, ми посочи теорија: -„Бидејќи првпат доаѓаш на планинарење, една од двете опции ќе ти го насочат односот кон планината. Првата: нема повеќе никогаш да дојдеш на планина. Втората: планината ќе биде дел од тебе, засекогаш!“ Теоријава, премина во доказ! Од тој ден па наваму, Водно-Матка премина во добро утро. Спиевме во планинарски дом Јелак а скијавме на Шапка. Кога ќе работеше „церипашино“, со скии до Јелак, беше како да одиме во хотел. Кој знаеше тогаш дека тоа се викало фрирајд скијање. Првиот маунт бајк ми го украдоа. Вториот, „маста“ му ја извадив на планина. Првите трки во спортска ориентација, моунт бајк и триатлон ги учествував за да пробам да се натпреварувам. Но, се натпреварував со самиот себе, не со другите.

Планината мотивираше. На Мон Блан бевме со жена ми, Виле. Спиењето во Валот, на 4400 метри ми е највисоко спиење (имаше невреме на спуштање). Методски постапивме, преноќивме, се засолнивме. Нешто се случува на висина. Можеби е до воздух, или едноставно напорот за до врвот, во комбинација со природата и  друштвото, но секако остава траги врз човекот. Така беше и тој пат на Мон Блан. Една заверка во нашиот животен тек се направи. Двајцата сме, (всушност сега сме тројца), сеуште со мислите кон планината.

И сега што. Следеше една мала пресвртница. Почнав да печалам плата на Факултет за физичко образование спорт и здравје (станав даскал на факс). Кога си платен/а да пренесеш информација од типот: на каков начин „другите“- а не јас (мислам на студентите, идните даскали), треба да ги доближат спортски активности, но и авантури во природа, кон деца и возрасните,  димензијата е четврта. Бара менување на аголот, на перцепција. Треба да мислиш 2 (најмалку) чекора, пред нештата да се појават. На 32 години, една од околностите беше таква, да мораше сам да водам група од 50тина студенти на настава по планинарење на Солунска глава. Четири дена, три вечери во шатори. Втората вечер на Горна Бабина. Редовна настава беше тоа, со години работена на факс. Претходно сум учествувал многу пати како коорганизатор. Но сега треба сам да бидам водач.- И? Ќе можеш сам? – Секако. Со возрасни, полнолетни студенти одам! НО, професијата вели, НЕ Е МЕТОДСКИ. Така и беше, поканив неколку професионални водачи во планина, и уште неколку приправници водачи. Имавме и лекар во тимот. Повеќе глави е еднакво на „тим“. Вистински одбран тим за тие 4 дена е еднакво на фамилија. Авантурата (обуката на студентите) може да почне.

Кога почнав да тренирам кошаркари, тенисери, фитнес ентузијасти, фудбалери, влегов како да сум лаик. Читав се од почеток, мантрав наутро, пред тренинг, попладне после тренинг, навечер пред спиење. – Ама чекај сега, ти како даскал на факс, треба да ги знаеш работите за тренинзиве, нели?- Секако, не! Ги дознавав кога почнав да работам. Формалното образование, прави да имаш основни познавања во тренирањето, но апликацијата на теоријата во пракса е нешто сосем друго. По 20тина години, како тренер, сеуште не ги знам вистинските рецепти за тренинг. Но, мислам дека знам каде да ги пронајдам, кога ќе затребаат. А не ги знам од причина, што процесите се во постојано менување. Секој клуб, секој спортист/ка, секоја индивидуа е независна, уникатна. Нема ист спортист/ка, нема ист пристап. Теоријата е само едната страна, од познавањето. Можеш да водиш тренинг и додека грицкаш семки, од џеб. Но не за долго. За подолго, останува оној тренер/даскал, кој се надоградува, за разлика од оној што знае се!- Ма дај…! Па каков опоравок е тоа? Опоравок на психата, на мислите. Опоравок на душата од постојаниот притисок и трчање кон топката. – Ама нели на фудбалерите тоа им е професија. – Точно, но моментално. Не забораравај дека и на фудбалерите првата професија, од раѓање, им е да се деца!

Искуствата се менуваа, особено кога на светов дојде Аја, ќерка ни. Незаменливо искуство. Сега не си даскал, платен за да сработиш, па можеш и на пауза да отидеш, ако треба. Сега си во супер мод на даскал – родител. Во тој период почнав повеќе да се дружам и соработувам со сноуборд клубот Полар (и сеуште, со ќеф, ептен). И сега спортистите се деца, но во услови и на -15 целзиусови, во услови кога треба да ги учиш да скијаат (или бордаат), а да ги пазиш од други скијачи на патеките. Па било заледено, па рабниците на скиите не биле наоштрени. Па им се јаде, па им се оди во тоалет. Ама на другите 5, им се скија, платиле бе за да скијаат! Па, правиш пауза, па маливе прво нарачуваат топло чоколадо, а ти менуваш кај келнерот за пилешка чорба. Па имаш лелекање, објаснување за нивните права, да јадат и пијат што сакаат и слични реални заклучоци. Но не попушташ, оти знаеш дека повеќе ќе заврши работа чорбата или пицата, од колку топлото чоколадо.  Па се прашуваш дали си тренер или родител, на 50 деца одеднаш. И после сето тоа, истите дечиња, први се запишуваат на следниот камп (зимски/летен) и нарачуваат чорба, бидејќи научија дека е убава (не заради тоа што е здрава).- Па, има уште, ама ај за следното кафе.

Текстов, (колку и да делува „форестгамповски“) го пишував со цел да се препознаат даскалите, тренерите, педагозите, они кои треба да ги заразат децата и младите со природата, со планината, морето, со реките или со рекреацијата (и спортот)…со авантурата (животот) која треба да е примамлива, достапна, полна со самоинцијатива, несекојдневна, исполнета со ендорфин, но најповеќе БЕЗБЕДНА. Безбедност од секој аспект, треба да е првата мисла за сите а особено за они кои водат групи или ја приближуваат природата до останатите. Оние кои имаат можност да тренираат други. Газењето по земјата, треба да биде преку авантура, но со почитување на системот! Системот кој како прво правило го има значењето на поимот „безбедност“. За да се воспостави овој систем, треба да се погледне и од другата страна на авантурата!


Автор: Владимир Вуксановиќ

„Пижон“ – Ване Наунов

Спортското качување ми беше љубов на прв поглед. Уште оддамна, на свои 8 години кога имав можност за прв пат да качувам, сфатив дека качувањето ќе стане составен дел од мојот живот. Така и се случи… Еве 16 години подоцна спортското качување сеуште ми е секојдневие, не поминува ден, а директно или индиректно да не e застапен спортов. Најпрво како натпреварувач, денес како инструктор и тренер во Болдер Бар и СКС Карпош.

Пред да пробам спортско качување променив доста спортови, некако чуствував како ниеден да не ми е доволно интересен, предизвикувачки. Вежбав карате, фудбал, но не се пронајдов себе си. Од дома беа прилично опуштени со мене, не ме форсираа за ништо но имаше едно правило, покрај училиштето мора да се избере и спорт, не битно кој, битно е да имам физичка активност. Еден ден, додека го чекав татко ми да заврши со фудбал, приметив луѓе кои се качуваат на импровизирана карпа. На мое големо задоволство, инструкторите таму беа многу љубезни, па веднаш ми овозможија да пробам. Иако можеби звучи клише, сепак уште од првиот ден сфатив дека сакам ова да го правам и во иднина. Тоа и се случи, се запишав во КК Астибо и таму ја започнав качувачката кариера. Како што растев, се зголемуваше бројот на натпревари, домашни и во странство, се интензивираше тренингот, а карпата во Штип остана иста, малечка. Постојано се одржуваа  неделни тренинзи во Скопје или Софија, имавме летни и зимски припреми, па ми стана доста напорно постојано да патувам и да изостанувам од училиште. Така се појави потребата да се преселам во Скопје. Иако уште малолетен, сепак се одлучив на тој чекор и се преселив, затоа што инфраструктурата и условите за тренинг тука беа неспоредливо подобри од сите останати градови. Нов град, нова карпа, ново качувачко друштво итн. Се беше максимално погодено. Мојот тренер Владимир Трповски беше неуморен, постојано со нас на тренинзи, натпревари, припреми кои траеа и по 30 дена некаде низ Европа. Кога ќе се присетам на тој период, посакувам и моите членови во детската школа за спортско качување да го доживеат истото, бесценето искуство.

Откако  се пронајдов во спортов, влегов „all in“. Заедно со училиштето спортот ми беше на прво место, се друго беше во подредена улога и беше зависно од качувањето. Не тренирав ништо друго, скоро и да немав друго хоби, чувајќи енергија само за качување и нормлано, да се заштитам од евентуални повреди. Моите летувања беа поинакви од тие на моите врсници. Најчесто нешто пред 10-ти јуни излегувавме од Македонија и заедно со целиот тим од репрезентацијата заминувавме на припреми, на познатите локалитети низ Европа. Тие припреми траеа и до триесет дена. Триесет денови само тренинзи, качување, друштво од репрезентација и далеку од дома. Колку и да беше напорно и тешко, сепак имаше своја убавина која не може да се спореди со ниедно регуларно патување. Покрај припремите бевме постојано присутни и на многу натпревари од Балканската и Европска Лига. Можеби ќе звучи нескромно, сепак во име на целата репрезентација од тоа време и на нашите тренери должен сум да кажам дека на Балкан доминиравме! Во сите категории и во сите дисциплини. Секаде на Балканските првенства. Покрај огромните успеси на репрезентацијата која во сите категории враќаше медал дома, ќе издвојам неколку од моите: Балканско првенство во Волос- Грција прво место во тежинско и брзинско, први место во тежинско и брзинско качување во Софија, Балканско првенство во Кутахија во Турција со огромна конкуренција од цел Балкан завршив прв во тежинско и брзинско качување. Тука и другарите од репрезентацијата се покажаа во најдобро светло и скоро во сите категории имавме медал. Бројни се Балканските купови и традиционални натпревари каде победував, а и целата репрезентација освојуваше медали.

Сепак, покрај натпреварите во сала, многу се посветуваше внимание и на качувањето во природа, на природни карпи. Нашиот тренер Владимир Трповски неуморно истражуваше нови локалитети и не носеше таму. Немаше крај на патувањата Метеори, Пили, Враца, Каланк, Шамони, Арко, Гејкбари, Хвар  и многу многу други. Екипата на овие патувањеа беше побројна, сите сакаа повеќе природа и опуштена атмосфера отколку брзањето, тензијата и тремата на натпреварите. Тука научив и што е предизвик, борба со карпата, со сам себе. Никој не ме форсираше, но сите ме подржуваа и ми овозможија одлични услови  да качувам. Само да качувам. Како прв посериозен предизвик сам си го поставив „Пижон“ насока со тежина 7ц+, која претходно во една сериозна работна акција за откривање на нов качувачки локалитет  – Зли Дол, нашите качувачи ја направија заедно со еден познат руски качувач. „Пижон“, ми беше желба уште од кога ја направија, околу 25м само плафон, во пештера. Впрочем, тоа беше и мојот омилен стил. Со мојот тренер Владимир и со уште неколку репрезентативци заминавме во Охрид на припреми. Јас уште претходно си имав поставено цел, која мојот тренер го израдува многу и тој секојдневно го жртвуваше своето време за качување за да ме обезбедува мене. По 5 дена секојдневно напорно качување, кога веќе бев уморен и на чекор да се откажам – успеав. Ја качив. На 13 години. Бев пресреќен и премногу мотивиран. Оваа насока ме научи да се борам до крај, иако е тешко и напорно сепак се исплати чуството на врв на насоката. Си ја победил карпата, болката од тешките движења и сам себе. Бесценето. Иако во иднина качив и потешки насоки од „Пижон“, сепак слободно можам да кажам дека ова беше мојот клучен момент кој уште подлабоко ме однесе во качувачките води.

Покрај бројните успеси кој ги имав јас и тимот околу мене, сепак имаше и доста разочарувања, повреди, неискачени насоки. Да дојдеа пред успесите веројатно ќе беа помалку болни. Но кога ќе навикнеш на победа, на искачени насоки и многу пофалби некако тешко е да прифатиш пораз. Скоро невозможно. Се нервирав, бев многу строг кон сам себе. Во такви моменти, кога ќе изгубев на натпревар или немаше да искачам насока станував друга личност. Како да е крај на свет. Но, после некое време научив да се носам и со тоа, сепак поразот е составен дел од играта. Не тера да научиме од нашите грешки и научив, после секој пораз како да станував повнимателен, пазев на се во качувањето. Сфатив дека моето качување на натпревар ги засега и другарите од репрезетацијата и тренерот и не беше баш едноставно да се носи тој терет, кој веројатно и сам си го направив.

Денес, иако активно не качувам и не се натпреварувам, сепак качувањето е составен дел од мојот живот. Слободно можам да кажам дека ме воспита и ме направи подобар човек и веќе 16 години е во центарот на моето живеење. Убаво е и на секој му посакувам кога пасијата ќе му прерасне во работа. Денес водам школа за спортско качување во склоп на СКК Карпош како инструктор и тренер и сум генерален секретар на Македонската Спортско Качувачка Федерација. Функција која ми носи огромно задоволство но и одговорност, затоа што ми дава можност да дадам свој допринос во спортот, да допринесам за масовност и своето искуство и знаење да го пренесам на помладите кои на мое големо задоволство се се побројни. Така и ден денес, после напорен ден ме смирува помислата дека ме чека тренинг со некоја од групите во Болдер Бар или на карпата на кеј.


Автор: Ване Наунов

„Себеобновување“ – Борјан Јованоски

Параглајдерството беше во мојот дофат уште од мали нозе. Наместо будење со цртани филмови, секое утро беа подготвени видео – касетите за параглајдинг. Мојот татко е причината параглајдерството да биде достапно за мене, а потоа и да стане мој начин на живот. Гледајќи како татко ми и брат ми ги достигнуваат небесните височини, ете, посакав и јас да ја почувствувам таа „слобода“ – да летам. Сѐ започна на мои шест години кога без директно да ми каже мојот татко, ме одведе на тандем летање заедно со него. Јас… пресреќен – веќе „летам“ од радост. Првиот мој лет со тандем го направивме од школскиот терен „Рибник“ во околината на Прилеп. Есенско време, облачно и ладно, но адреналинот во мене не допушташе да го почуствувам студот. Летот траеше околу триесетина минути, на дел од летот и јас го управував параглајдерот со помош на мојот родител (инструктор), а тој заборавил да стави ракавици и се криеше зад мене, бидејќи навистина беше ладно. Ова е начинот на кој јас се заљубив во параглајдингот.

На деветгодишна возраст го направив мојот прв самостоен лет со параглајдер, во стабилни временски услови, но бидејќи не ги исполнував тежинските граници за пилот на параглајдер, морав  да почекам, да ставам некое кило плус, па така од четиринаесет-годишна возраст започнав активно да учам, да се натпреварувам и занимавам со параглајдингот. Во сите приказни кои ми ги раскажуваа постарите, човековиот сон беше летањето, па и сѐуште е и во реалноста. Посакав тоа да е дел од мене, дел од моето секојдневие, дел од моето себеобновување од нормалниот свет.

Достигнувањето на второто место во светот зад себе крие многу нешта, многу вложен труд, љубов кон параглајдингот, одрекување од забави, дружби, летувања и зимувања, вложување голем напор истовремено и во образованието и во спортот. Како помлад бев многу нервозен и лесно се разочарував за сите неуспеси и лоши резултати пропратени со казнување на самиот себе за некои работи, но со текот на времето и зрелоста сфатив дека тоа што е наше ќе си дојде во свое време, a ние треба да го правиме тоа што е наша цел. Лошите резултати даваат разочарувања, но подлабоко сфатени тие се мотив за понатаму, ако тие не постојат нема да ги согледуваме своите грешки, па оттука произлегуваат можностите за напредок. Тие се поддршката за да се изградиме себе си во подобри битија. Но ништо не ќе успееме без поддршката што ја добиваме од нашето опкружување, семејството, пријателите и сл…

За ова второ место на светската ранг листа голема заслуга има и Меѓународниот Славјански Универзитет „Гаврило Романович Державин“.  Во периодот кога трошоците беа огромни, а јас на патот кон успехот, морав да одберам помеѓу факултетско образование или спортот. Овој универзитет ми помогна за можноста и да студирам, но и да напредувам во спортот. Опремата која ми беше неопхода во тој период, со која се достигнати сите овие големи резултати ми беше овозможена од истиот.

Параглајдерството како спорт е поразличен од сите други, едно од најпоставуваните новинарски прашање е: ,,какво е чувството да се лета?“ И да ги употребиме сите можни метафори, тие нема да го доловат тоа чувство, бидејќи летањето мора да се доживее. Знаете, после летање, ми се задаават многу прашања: за постењето на луѓето и на светот воопшто, за мистичноста и совршеноста на нештата… Себеобновувањето во природа не може со ништо да се долови. Сето ова ми дава мотивација за понатаму, за нови достигнувања на различни полиња. Секако дека сакам и да се искачам на првото место на светската ранг листа, но благодарен сум и со тоа што имам можност да го достигнам човечкиот сон – летањето.


Автор: Борјан Јованоски

Формата и суштината на себеспознавањето – Леана Таќи

Не знам како се почнува текст чија форма и должина, суштина и поента ти се токму ова: бел лист. Исто, не знам како се отвора душата до степен да успееш да му доловиш на секој поединечен читател токму она што сакаш – чисто добронамерно, така што тие би ги избегнале грешките кои ти си ги направил… Јасно ми е дека е скоро невозможна мисија, но ќе се обидам. Можеби ќе детектирате доза на тага во она што го пишувам – и таа се должи само на тоа што конечно си признав дека некои од работиве ги направив малку наопаку.

Сосема несакајќи, мојата вечна желба (како и на секое тинејџерско девојче) да бидам слаба – заврши со бесконечниот пат на себеспознавање. Најпрвин поминав неколку години во гладување и ненормални отскокнувања во килажата, а потоа го открив спортот. Одев на Водно, вежбав пилатес – а бидејќи не сум љубител на спортски активности во големи групи – најмногу вежбав дома. Во животот, знаев дека ме бива за музика… и математика и јазици. Никогаш за спорт. Цел живот ме убедуваа дека сум екстремен анти-талент за спорт. Кога бев на пост-дипломски во Амстердам, гледајќи дека сите трчаат и возат точак, решив дека можеби сакам да го пробам и тоа. И ми се допадна. Не само дека слабеев, туку и почнав да се чувствувам помалку меланхолично, па дури и весело. Се вратив во Скопје – и успевав и покрај ноќните свирки да станувам рано и да двојам бар еден час во денот, 3-4 пати во неделата за спорт.

Во кругот на моите блиски луѓе – не се сеќавам од колку одамна постоеше Дуци, Душко Величковски. Никоја приказна за спортот не може да ми помине без да го спомнам – бидејќи беше најдобриот другар и најдобриот тренер кој некогаш сум го имала. Тој беше мојата вечна инспирација и засекогаш човекот кој ме поттикна посериозно да се занимавам со спорт. Дуци беше првиот Македонски IronMan финишер и не сум сигурна за ова, но мислам дека сé уште го држи Македонскиот рекорд. Гледаше дека трчам и уживам во тоа, знаеше дека повремено знам да отидам на Водно со точак, знаеше дека обожувам пливање… и од време на време ќе ми кажеше: „лелеее ама би ти било лесно во триатлонов тебе, ти сакаш пливање, јас одвај се терам да пливам“. Ме натера 4 недели пред Скопски маратон 2010 да се пријавам на полумаратон, да го завршам солидно како за почетник и да не престанам секоја година да го трчам како мојот АПСОЛУТНО најголем празник во годината, до ден денес. Ме научи и околу тренинзите на сила (strength training, се извинувам за слободниот превод). Тој ме инспирираше и да станам првата жена во Македонија која има завршено 140.6 IronMan настан, во септември 2015 година, на прекрасната Mallorca, Шпанија. Годината пред тоа, завршив еден 70.3 настан во Zell am See, Австрија. Уште веднаш видов дека направив премногу, прескоро. И двата настани ги завршив со повреди кои ме оневозможија да тренирам некој период – па така некако прогресот ми одеше многу споро – а сакав да бидам побрза. Не знаев зошто, само знаев дека сакам. И правев сé повеќе, постојано. Заборавив да се забавувам, мислам дека ја изгубив по пат причината зошто почнав да спортувам. По големиот IronMan се стекнав со повреда на стапалото (3 во една) – и не можев да трчам скоро година и пол. Пливав и возев велосипед. Имав уште една незгода на велосипед. Бев нападната за време на една долга вожња… и веројатно тука некаде почнав да се соочувам со сите овие препреки кои ми доаѓаа на патот. Се сконцентрирав на теговите некој период. Едноставно чувствував потреба да се чувствувам посилно. Целиот овој период, Дуци работеше како тренер на Бали. Со постојани онлајн совети околу храна, тренирање, одмор… Не го слушав, продолжував тврдоглаво по свое. Кога се врати од Бали, почна да ме тренира. Генерално, работевме на сила бидејќи после 7-мата повреда признав дека веројатно тоа ми фали (тогаш сé уште не бев длабоко навлезена во спецификите на женското тело и нутриционизмот, посебно кај жени кои спортуваат).

Лани во мај, еден ден пред Скопскиот маратон, Дуци почина, оставајќи зад себе многу скршени луѓе на кои ќе им недостига засекогаш. Во тој период активно работевме на припреми за мојата следна трка. Бев пријавена на 70.3 IronMan во Словенија, во сетпември 2018 (прва спонзорирана трка во животот, како дел од мојата соработка со Пелистерка и календарот за 2018). Не си дозволив пауза. Поминав 2-3 месеци без ниту еден ден одмор, на диета со многу малку јаглехидрати и во состојба на постојана исцрпеност. Колку повеќе спортував, толку формата ми стануваше полоша. Ги препознавав симптомите на претренираност, но некако не можев да застанам. И веројатно погодувате што реши телото да ми приреди. Се повредив пак. Отидов во Словенија, стартував на трката – но дел од мене знаеше дека таа мисија е осудена на пропаст. Целиот период пред Словенија имав постојани болки. Едноставно почнав со сила да одам на тренинзи. Неколку пати ми се случи да стигнам на базен, да се паркирам, да поседам пола час и едноставно да не можам да влезам да пливам. Или да тргнам да возам точак и за 7 минути да се вратам назад. Или пак да поминам 100 км во болки и екстремно негативно расположение (подоцна сфатив дека ова се многу чести симптоми кај жени кои се бават со овој тип на спортови и се лишат од јаглехидрати во исхраната). Стартував, испливав супер… извозев подобро од претходната година – и не бев задоволна. Сакав повеќе. И во еден момент застанав и едноставно, не можев да почнам да трчам. Сфатив дека се измачувам, дека ја изгубив поентата и дека буквално на никој немам ништо да му докажам. Не можев да разберам зошто се борам со себе. И одеднаш почувствував сé: болката за Дуци, пропаднатата врска, стресот на редовниот живот, стресот околу музиката – во главно целиот стрес кој си го наметнував сама на себе – во постојана трка со тоа што сум и тоа што мислам дека сакам или треба да бидам.

Емотивната болка не се лечи со физички напор. Да, ти станува подобро моментално, но не ги решаваш проблемите. Женскиот организам функционира поинаку од машкиот – не сме послаби, едноставно сме поинакви и ни треба различен тип на тренинг во различни делови од месецот. Диетите се глупост. Секој може да заврши IronMan. Секој може да направи буквално сé што ќе науми. Воопшто не е тешко. Но треба посебна храброст за да си признаеш дека си згрешил и дека ќе треба да почнеш од ново. Потребна е ОГРОМНА храброст за да почнеш да живееш свесно и будно.

Спортот ме научи на БУКВАЛНО сé што сум во моментов. Освен она со себеспознавањето, ме научи на дисциплина, ме научи на здрава исхрана – дури и ме научи да можам да се спремам за излегување за 18 минути – со сé сушење коса, шминка и дотерување! И покрај тоа што сум примарно музичар и деновиве ја завршив за мене најважната трка – мојот прв студиски албум со АнтиарТ – ништо од ова немаше да се случи да не постоеше спортот.

И да, го сакам триатлонот – ги сакам и теговите. Сакам и јога. И планини. И кучиња. Сигурно ќе се тркам пак, веројатно поскоро отколку што ми изгледа во моментов. Чекам само да ми станат уште малку појасни – и формата и суштината.


Автор: Леана Таќи

A life on the edge of pain and self-convenience – Stefan Trost [Part II]

Somewhere in May 2017 I started to think of beginning to swim. Even today if you ask me why I thought about it, I can’t give an answer. Anyway, on the 1st of July 2017 I jumped into the water for the first time to do some “swimming”. It was terrible… so terrible that when I returned home I immediately opened “YouTube” to look for videos about crawl swimming and improvement of technique. There I was now, cycling, running and swimming. What should be the next? Am I now a triathlete? To prove this I decided to participate in my first triathlon event. I signed up for Ironman 70.3 in Zell am See Austria. Happening by the end of August I had enough time to prepare myself and get better in swimming.  Starting and finishing in Zell am See got me into the triathlon sport. Here I’m today still active and improving my skills and pushing myself as much as I can.

Competing in triathlon is a really demanding. Having three completely different sports, all of them with their own specifics in technique, speed, training methods, to race and be at the front at races needs a lot of dedication towards all three disciplines. To achieve the best out of yourself you have to drive a “non-bullshit-route”. Your training should be treated as individual race, most of the time you’re alone – you against the training which is given by your coach. Every interval what awaits you is your own personal challenge. I think the most important thing is to start the session. Everything else, what awaits you during the training session has to be treated as a challenge, a new obstacle for your body, pushing your limits over an edge which he used to be prior.

The most important key to success (success doesn’t mean to win, success means for me to be the best bad ass you) for me is hard work. I think that talent doesn’t exist. There is only hard work. When you give  your body new challenges new impulses all the time, you will become a better you, push your limits further. This should be in the end of the day the motivation for your training. When you finish a session better than the last time (faster, stronger or even get a faster recovery then before) that is what you’re aiming for. There is one even more important message; the harder you go in your training, the easier the race will be. Your body is used to such kind of stress and in a race you can always remember in your mind what and how it was in some specific training session.

So how my day looks like in the moment: wake up at 5 am, start my first training session before 6 in the morning  finish and go to work at 8:30 am. Usually I work 10-12 hours a day which takes out everything from my body in mental aspect. So I really enjoy by the end of the day to hit the second training session. It feels very good to push yourself again to the edge of your possibilities and break new barriers in your body. It’s obvious that it requires more than just a training plan and a self-motivation to compete in high levels. I have to mention that a key factor is for sure a strong support and commitment in your environment. Family, friends or partners are those factors which aren’t visible in the first moment, but those are these magic factors which for sure can’t make you win a race, but they can contribute to it a lot. Contribution and support is highly needed. How would it be possible to train up to 25 hours per week when your family isn’t supporting and encouraging you to complete your goals faster and better. By the end of the season for 2018, I drafted with my coach my race plan for 2019. Clear focus should be on two major events. First I need to qualify for the Ironman 70.3 world championship in Nice (this you can only reach if you’re in the first three in your age-group in a race prior to the championship), second should be my first full distance event. It means a lot to me to be healthy and feel vital before starting any project like this. Therefore, I waited one full year with the first full distance. In my opinion one of the most crucial objectives in doing sport is the health. Everybody, starting from recreatives to top athletes should be aim for health and steady development.

When the year 2019 started, running through a good preparation with a lot of new training methods, I was prepared enough to accomplish my first milestone for this year; the qualification for the Ironman 70.3 World Championship in Nice. I reached this with a third place in Thailand at the Ironman 70.3 Bangsaen. One done, the next challenge is coming and my mind is planning the next… Never stop and go beyond…

Reaching this milestone that early in the season meant a lot to me. I can now fully concentrate for my first timer as full distance athlete. But of course, till then – beginning of July – there will be a lot of sweat, pain and the edge between success and threats.

Кликнете тука за МКД верзија.


Author: Stefan Trost

A life on the edge of pain and self-convenience – Stefan Trost [Part I]

Motivation, discipline and commitment. It’s all about this when you want to reach your goals, a new personal best or just become a better you. The truth is – hard work knocks out the talent! But let’s start from the very beginning of my story.

The first contact with sports started when I was ten years old. My parents bought me a mountain bike for my birthday. Like every child, I was very happy about it. The coincidence that my birthday is in August was just perfect and I was able to make my first moves out on the tarmac in the hot summer of 1998. Thanks to my father who pushed me up some steep mountains at this age, I fell in love with this sport – the cycling. After my first rides I was hungry for more kilometers outdoors.

As the years of my puberty went through, I started to go deeper in the cycling sport. After school, I used to jump on my bike and ride, together with my father of course, in the mountains close to the village where I was living. For me, it was freedom to ride through the wood, smell the fresh air, and listen to the silence of nature. Naturally I was far away from any competitive level with my riding and endurance skills, but at that moment I was not interested in competing. Then, when I turned 16 and I got my first salary, I bought my first road bike. It was a Trek 1000. I was so in love with this bike, mostly because my idol at this time – Lance Armstrong –just won his third Tour de France in a row riding Trek.

As soon as I started cycling on this bike I became very fast and quite good. I was so good that I even got the possibility to start some “everyman” races. At the age of 17 I signed a semiprofessional contract with my cycling club mountainbiker.at and got the opportunity to start at various races. Very soon I discovered that my strength is in the mountains. I was able to push power in the deep sessions where I was cycling at. My biggest success was the victory at the national champs in U-18 in the mountain climbing category in Austria.

Unfortunately it was my last big success. I had to stop with cycling because of several reasons. Strongest for sure was the loss of my training partner in a race crash. He passed away next to me waiting for the first aid assistance. It is a scene that will be with me forever. Another stop was the obligatory military service that in Austria is for 18 years old man. Last but not least reason was that I was contacted by some dark circles which offered me performance enhancements to become better and to prepare me for bigger goals…

After 6 months spent in the army, I got an offer to work abroad in Macedonia. It was a great opportunity at my age to develop my skills in another country and get some working experience. As cycling was not in my focus, I accepted it. Everything was fine, great job, sweet life and unfortunately very delicious food in Macedonia. After four years in this cradle of civilization I ended up with 90 Kg, a figure I had never seen on the scale before. I was so shocked from this figure that I pushed the break in eating everything what came across my way and started again with what was leading me in my previous years – sport.

In Macedonia at this time it was a bit difficult to drive a bicycle, so I started running. Unfortunately I started my training somewhere in November 2014 and as additional motivation over the Christmas period 2014/15 I decided to sign up for the Vienna City Marathon 2015. So there I was – it was April 2015, I had lost 17 kg and felt really good at that moment. Ready to crash my first full marathon – of course never tried a half marathon. Driven by emotions, good cheering from the crowd I finished this challenge after 4 hours and 16 minutes.

I was more than happy – that happy that I immediately signed up for my next marathon –Frankfurt marathon in autumn. It was such an amazing race and it went very well, I cut more than 30 min from my previous result in Vienna. But for the first time after the race I faced a problem with an injury. I started having problems with my knees which burned a lot in Frankfurt. For me these moments are very important in sport. You might achieve new PBs, but do you give to your body enough in return for these efforts? Well, it seems I didn’t. I had to reduce my training for my next marathon in the first weeks. These weeks of winter 2015 I took the first view back in the cycling sport. Immediately I was interested again about all the technical and material changes which happened in the past five years since I was out of cycling. It seemed that, for example, training with power meter is the golden standard and it was possible to push your limits further. But returning into my running training, the just discovered cycling novelties were quickly out of my mind as fast as they came to my mind. I prepared myself the best I could over the winter period, started very fresh and with good in shape at the Vienna City Marathon 2016 –there I achieved my new and still current PB on the marathon distance, 3 hours 6 minutes.

Finishing Vienna City Marathon 2016 was for me the opening of a new chapter. Somewhere in my mind the discovered cycling news started to wake up and I decided to return into cycling. I bought a new road bike – of course with all the technical gears which were at this moment golden standard – such as power meters. Immediately I felt again the same good feeling I had in my younger years. I drove outside on the streets, climbed steep hills and found myself again back at this feeling I liked so much when I was young. It seemed that I was addicted to this sport so much, that it was only a question of time to return to this addiction.

Just there was one problem, I also got addicted to the running. Both, the cycling and the running got so much out of me, pushed me so hard that I couldn’t release any of these two sports. Because of the fact that I was still working in Macedonia, I had to make a combination of both sports. I was running from Monday till Friday in Macedonia and went cycling on the weekend in Austria. The weather wasn’t always nice to wake up early in the morning and ride, but it was the only possibility to satisfy my hobby and after 9 am be a good father to my two daughters which didn’t see me the whole week. Something new I discovered during the winter period of 2016 was Zwift. Zwift is an online platform for cycling training where you send an avatar of yours through different worlds. This magic tool was ideal for me. Now I could do my workouts independent from time and location. I got the possibility to train in Skopje on the home trainer during the week. Now it was much easier to spend quality time with my family on the weekend as I had already done my time consuming sessions during the week…

To be continued…

Кликнете тука за МКД верзија.


Author: Stefan Trost

Животна ескимотажа – Огнен Бражански

Цело детство го поминав во Матка. Се сеќавам, 10 јуни, јас доаѓам дома после последен час во училиште фрлам ранецот со книги, влагам во кола која беше натоварена до врв и со моите родители се упатуваме кон викендицата. Ја обожавав Матка, таму ми беа и најдобрите другари. Уште од многу мал татко ми ме водеше низ шумите во Матка, физички активен од најмали нозе, прво ме научи да се снаоѓам во планина, па после тоа ме научи да пливам. Интересно е тоа дека прво научив да пливам во река, се разбира на Треска. Поинаку е пливањето во река, струите и самата температура на реката прават да треба поголема умешност. Татко ми имаше интересни „алатки“, лак и стрела скоро професионални и понекоја воздушна пушка, додека пак секирите и ножевите ги правеше сам. Од многу рана возраст ме научи како да ракувам и со тие „алатки“. Како деца бевме „банда“ 5 души, нон стоп во движење најчесто на велосипед, на некое дрво качени како береме цреши или мкнеме некоја лубеница од соседните ниви, а секое попладне на репертоар ни беше цепење дрва со секира или стрелање со лак и стрела. Имаше интересни зајадувања меѓу нас како деца, кој е по прецизен или кој исекол повеќе трупчиња дрва.

Таткото на еден од „бандитите“ важи за великан на кајакот на диви води во Југославија и во својот двор имаше еден куп кајаци. Нормално нас ова никако не ни промакна и покрај целодневното капење во Треска еден ден решивме да седнеме и во кајак. Ми се чини дека имав 7 или 8 години прв пат кога завеслав и оттогаш нема да претерам ако кажам дека веславме секој ден. Чичко Трајче, таткото на другарот кој не учеше да весламе имаше стил од „старата школа“, дисциплина на ниво. Иако за нас во тоа време беше пре забавно и го сфаќавме како игра, сепак постоеше една строгост од негова страна. Не проаѓаше ден без неговите приказни за натпреварите во Југославија, тој можеше да зборува со денови, а ние само да слушаме со восхит.

Мислам дека кога наполнив 10 години ми беше и првата трка, токму на Матка, пред самата викендица и го oсвоив 4то место. Тогаш веќе бевме и зачленети во клуб. Татко ми имаше пријател кој имаше кајак клуб на диви води, Илинден ’90, па на 9 години ме зачлени во клубот. Со „бандитите“ бевме најмлади во тоа време. Зимно време не веславме, ги гледавме постарите како тренираат и одевме на „суви“ тренинзи на Матка по планините. Веќе наредната година ми донесоа и опрема за да можам да веслам и на ладно. Морам да признаам дека на „голема вода“ ми беше многу страв да веслам. Од целата моја „банда“ останав само јас, сите други постари во клуб, ултра добри таленти и веслачи веќе со години, имав од кого да учам, ама имав и страв. Има еден потег во кајакот кога ќе се превртиш да се вратиш назад, се вика ескимотажа. Дур ја научам ескимотажата бев предмет на зезање кај постарите. Секое превртување пливав, излегував од чамецот и беше преживување. Мислам дека држам рекорд на превртувања со пливање на патеката на Матка. Едно нешто што веројатно можам да го препишам на себе како доблест во тоа време е што никогаш не се откажав. Се плашев, пливав, ме зезаа, ама не прекинав. Мислам дека и покрај тоа премногу уживав. Дури почнував да станувам многу добар во веслањето. Ако тренингот траеше еден час јас ќе останев уште 30-40 минути да вежбам техника, многу сакав да вежбам завеслаи. Реално имав и од кого да учам, во тоа време околу мене имаше сериозни натпреварувачи, олимпијци. Секоја година бев во репрезентација, имаше средства па не пропуштавме скоро ниедна интернационална трка во сезоната. Не беше на некое ниво, спиевме во шатори или некои си бунгалови ама не беше тоа важно, битно веслав на „голема вода“ и тоа многу. Друга димензија гледав на тие натпревари, во смисла организација и ниво на спремност на другите екипи. Секако брзо се случија и многу пријателства и познанства со кајакари од други земји. Често и правевме тренинг кампови, тие кај нас или ние кај нив. Тоа многу ме одржа да и покрај ниските услови кај нас да останам во кајакот. Сериозно ја сфатив работата, прво беше кајакот па после се друго. Кога се запишував во средно училиште гледав каде има само прва смена за да можам попладне да веслам, нормално секој ден. Можам да кажам дека ангажманот беше професионален, трчав 3 пати неделно, одев во теретана 3 пати неделно и веслав 6 пати во неделата. Обично недела како ден според програмата за тренинг беше пауза ама често „не слушав“ па одев на веслање, имав грижа на совест ако не тренирав. Можеби и влегував во претренираност, па на едно Европско првенство во Братислава, Словачка го дислоцирав рамото. Ми требаа 3 месеци да се опоравам целосно, блокади во рамо, лонгети… не беше пријатно. Меѓутоа и во периодот на рехабилитација не прекинав да тренирам, трчав секој ден, се качував на Водно, правев некои вежби за стомак и грб каде не го употребував рамото. Кога „се вратив“ во чамец неколку години имав сериозен проблем со тоа рамо, знаеше од време на време да се измести. Имав среќа да најдам еден локален алтернативен „местач“ кој успешно ми го ставаше во функција рамото за само 2 дена. Меѓутоа правев и доста вежби за зацврснување на раменскиот појас.

Што се однесува до натпреварувањата како сениор, секогаш бев во репрезентација, најчесто како втор, одевме на натпревари но немавме доволно услови за вистински припреми. Искрено не сакав многу да се натпреварувам. Имав трема која во тоа време не знаев како да ја решам. На почеток немав идеја што ми одговара повеќе, натпреварувачка агресија пред старт или комплетна смиреност и фокус. Медитациите и јогата ми помогнаа да го пронајдам правилниот пристап. Научив дека смиреноста и фокусот ми влијаат подобро, сето тоа останува да е индивидуално. Имав контакт со скоро сите натпреварувачи од другите земји и многу добро знаев што му треба на еден професионален натпреварувач. Немав тренер, немав доволно финансии за нова опрема, ниту пак за припреми пред почеток на сезона, за жал од дома моите родители не беа во можност да ми приуштат. Во тоа време и студирав на Факултетот за Физичка култура во Скопје, дури и морав да работам за да си го плаќам факултетот. Чуствував огромен гнев, само гледав како „другарите“ од Словенија и Германија на моја возраст напредуваат, а јас тапкам во место. Огромна фрустрација, бев гневен на светот, на моите родители, на федерацијата, на клубот. Ама не прекинав да се борам, веслав секој ден, работев и студирав. Резултатите беа се полоши, финансиите се по оскудни ама ни на крај памет да се откажам. Ќе станев пак секое сабајле рано без разлика дали е надвор плус 40 или минус 10 и ќе одев на тренинг. Иако другарите ме гледаа како будала, сепак јас многу добро знаев што сакам да правам, само сакав да веслам. Никогаш кајакот не го доживував само како спорт, самите натпревари за мене не значеа многу, јас го гледав кајакот како дел од мене, како експресија на емоции и чиста слобода. На некои мои блиски луѓе им раскажував дека ако реката е бело платно, а јас на кајакот и веслата имам спектар бои, веслајќи би насликал уметничко дело. Да знаеш што сакаш да правиш и кој си уште од рана возраст, а сето тоа да ти е ускратено раѓа огромна фрустрација. Мислам дека со времето ми беше потешко да се изборам со таа негативна емоција, него ли самото откажување од веслањето.

Условите и егзистенционалната реалност ме наведоа да морам да се откажам од натпреварувањата и генерално од тренинзите и веслањето. Едноставно прифатив и се помирив со тој факт. Имав среќа да бидам избран како еден од тренерите во Интернационалната Кајак Федерација кој ќе работи на проекти за развој на кајакот во земји каде е тоа потребно. Секако не се откажав ни од организирање домашни натпревари, па дури и Европски првенства и на некој начин продолжување на мојата работа пред се како вљубеник во кајакот и некој кој животот го посветил на тоа. Не го чуствувам како обврска пренесувањето на искуството и организирањето натпревари, туку како задоволство кое ми помогна да се помирам со фактот дека нема повеќе да се натпреварувам. Со сета своја енергија му останувам доследен на кајакот.

Сега веќе имам свое фитнес студио „Фитнес Револуција“, можам слободно да кажам дека го правам она што го сакам, да споделам знаење и да им помагам на луѓето преку одредени форми на движење. Инволвиран во меѓународните проекти за развој на кајак, помагајќи во развој и на кајакот во нашата земја наоѓам начин да останам присутен и да уживам во веслањето. Иако можеби читајќи го претходно напишаното некој ќе помисли дека немало ништо добро во таа моја спортска кариера, ама тоа е нешто со кое воопшто не можам да се согласам и не жалам ни за една стотинка помината во кајакот ниту пак на било кој тренинг. Најблагодарен останувам на спортот преку кој се спознав себе, а тежината само ме направи посилен да одговорам на сите животни предизвици достоинствено, решително и стоички.

Интересно е дека најверојатно сум се бавел со секој спорт што постои, меѓутоа во последно време многу се посветив на спортското качување како хоби. Има викенди кога бирам дали да одам да повеслам или да качувам карпи, па кога одбирам да одам на карпа чуствувам грижа на совест како го изневерувам својот спорт.


Автор: Огнен Бражански

© 2019 Beyondtheresults