Човек полн со живот / После сѐ постои утре – Петар Георгиевски – Камиказа

Во нашево секојдневие, многу ретко може да се наиде на луѓе кои се постојано насмеани и кои без оглед на случувањата од секојдневието, прават свесен избор да останат такви. Доколку сте некој кој трча и го правите тоа наутро – сигурно бар еднаш имате наидено на Петар Георгиевски – или Перо Камиказа. И сега, без да продолжам со објаснување во оваа реченица, сигурна сум дека повеќето од вас – бар оние кои се фанови на искрената позитивност, добија насмевка на лицата. Сите имаме различни задоволства. Ако гледаме површно, Перо има многу работи кои го прават среќен… Перо има колекција на гитари, Перо вози мотор, точаци, Перо е целосно посветен на спортот… но, како добар познавач на Перо ќе кажам едно – најголемото задоволство на Перо е животот. Кога денот ми почнува со случајна Перо-средба на Кеј, знам дека ќе биде добар ден во кој имам свртено бар еден значаен муабет. Во прилог, дел од од еден од нашите значајни муабети.

Статистика на истрчани трки: 75 полумаратони, 3 маратони, една 60 км ултра и уште неколку локални трејл и не-трејл трки. Во последно време – натпреварувач на локалниот дуатлон, со цел да се сврти кон триатлонот.

Никогаш не сум сакал да трчам должини, а не па маратони; да возам точак, а камо ли па да пливам. Сакав и уживав во практикување на брзински трки на 100 и 200 метри, скок во далечина, разни боречки вештини, кајак и што уште не. Никогаш не бев “дугопругаш”. Сѐ сакав одма и сега… арно ама… Им се смеев на Водно на типови облечени во велосипедска опрема и со тоа шпринтериците кога ќе влезеа во дом – пусти јас, сега исто изгледам. Е Перо бе, никад не реци никад. Уште па и шпринтериците ми се бели, ха, ха, ха. Сѐ што нејќев да правам ми се случи. И ај што се случи, него и убаво ми стана.

На 20-ти ноември лани бев физички мртов. Пред тоа, на 3-ти ноември ја завршив локалната дуатлон трка, која ми беше последна таа година. На дуатлонот телото ми ги покажа сите мани, но завршив! Осеќав немир – отидов на кардиолог. Одвај се качував по скали и осеќав огнена топка околу градите. Ми поставија дијагноза: пулмонална емболија со тромбофлебит. Дијагноза со 30% смртност. Во болница, поминав 17 дена од кои неколку дена со просечен пулс 128. Ноќта кога се случи одвојувањето на телото од душата некое време, мојата спортска форма ми го спаси животот – се разбира, со помош на горниот.

Многу често ме прашуваат како почнав со спорт – и се сведува баш на тоа, дека спортот неколку пати ми го спаси животот. Јоско, мојот тогашен доктор, кога влегов кај него ми рече, “Леле, како свиња си се направил”. А таму во чекалната, го слушнаа неколку госпоѓи – кога ме фати еден срам. Имав покачен холестерол поради лоша исхрана и генерална негрижа за себе – а и го враќав првиот голем кредит. Тие три месеци бев пред физички и психички колапс. Ми дадоа многу лекови. И така, полека почнав да пешачам на Кеј. Ме болеше секое мускулче и ковче на телото – секое сабајле и ручек пешачев помеѓу 3 и 5 км. Постепено, почнав и да трчам од канта до канта. Од 120 кг паднав на 99 кг. На втората контрола Јоско ми рече дека полека почнувам да личам на човек. Тогаш му ја вратив кесичката со лекови. Почнав да одам во теретана и тука почнав да ја гледам убавината на дружбата со луѓе во спортска средина. Иако тогаш, сѐ уште бев далеку од мојата 50-та година кога го истрчав првиот полумаратон. Скопски ми беше првиот полумаратон и од тогаш немам пропуштено ниту еден, освен тој што се откажа. Па дури и тогаш, собрав група луѓе и истрчавме полумаратон ревијално. Целата група помина од тогашниот студентски протест – каде ни се придружи и дел од нив. Снаодлив лик, нема што, ха, ха, ха.

Првиот маратон го трчав во Рим и преубаво си поминав. Како и секоја популарна трка, првите 2 км рипав преку луѓе. По неа, трчав во Њујорк – е оваа трка беше апсолутно најубава. Таму крахирав физички. Напорните тренинзи резултираа со стрес фракстура на сакрум. Ми викаа дека не треба да трчам но… без разлика на советите од докторите и со големи болки, сепак, го истрчав.

Откако поминав низ сѐ и сешто, годиниве се научив на понизност. Учам да одморам кога треба и учам да не одам со глава во ѕид. Научив и да уживам во дружбите и сега веќе знам дека дел од големината на сето ова што го правиме како рекреативци е во спортскиот дух и дружбата. Затоа и не слушам музика кога трчам. Сакам да бидам со луѓето, сакам да се поздравам со сите, сакам да споделам енергија. Сакам, доколку можам, на секој кој го поминува мојот пат од пред некоја година да му помогнам и да го охрабрам да си ја постигне целта. Телото што ми го дал Бог мора да го зачувам, бидејќи ќе ми треба за предизвиците – затоа што има уште многу работи што сакам да ги направам.

Тоа што го научив е дека не можеш да му земеш живот на човек полн со живот. И дека после сѐ постои утре.”

За наша среќа и за добрината во Универзумот да извојува уште една победа, остана жив и ни се врати со цело срце и душа. Како ништо да не било продолжи да спортува, советува и љуби. Перо е симбол за тоа колку далеку можеш да стигнеш со позитивен став и со малку повеќе грижа за сите околу тебе. Со Перо делиме слична историја на повреди, а делиме и пасија кон триатлонот и кон музиката… едно време викав дека се наоѓаме за сѐ освен во тоа дека тој многу повеќе од мене сака да вее знамиња. Дури и тука ме победи, бидејќи кога го прашав, со голема леснотија ми одговори: “Љубовта кон мојата земја ме учи да ги сакам и сите останати.”

Бидете како Перо.


Автор: Леана Таќи

Ултра-долги велосипедски трки без поддршка – Игор Талевски

Ова што го правам во моментов е дел од друмскиот велосипедизам и се чувствувам како да сум паднат од Марс во него. Буквално до пред година-година и пол, никако не се гледав себеси на друмски велосипед. Возењето по асфалт беше супер спротивно на мојот нешто повеќе од дводецениски порив да сум во природата и во планините – било тоа да е за шеткање, качување, скијање или возење планински велосипед. Еден ден во продавницата во која работам (outdoor.mk), ни дојде човек кој со својот физички изглед, но и преку погледот, оддаваше впечаток дека „поминал низ нешто“. Дојде на друмски велосипед со многу мали торби на него, купи уље за подмачкување, а во краткиот разговор кој го имавме, ни кажа дека вози од Белгија кон Истанбул во една трка – во која мора целосно да е сам на себе, не смее никој со ништо да му помогне, возел не знам 600км без да застане до тој момент итн итн. Ми остави силен впечаток со дивиот поглед во него: нешто му се случуваше – како на физички, така и на психички план. Морав да пробам! Така почна сè: купив друмски велосипед и од старт моите возења беа со таков фокус: да возам што подолго, сам и да почнам да поврзувам денови. Но – и да уживам (по можност), посетувајќи места кои до тогаш не сум ги видел. Мислам дека ваквите возења/трки се одлична комбинација од интензивен психо-физички напор и туризам.

Не сум сигурен од која граница некое велосипедско возење или трка станува „ултра-долго“, но во овој концепт на мене најважен момент ми беше тој другиот: „Без поддршка“, а тоа значи дека за време на возењето не смее да има тим кој со возило би ме следел или на било кој друг начин би ми овозожувал поддршка од секој аспект на логистика и за време на трката, секој возач треба сам да си организира сè и да се грижи сам за сè: храна, сместување, нега на велосипедот и своето здравје итн. Следејќи ги овие организирани трки, јас во последната година и половина одбрав три во кои концептот беше таков – целосно сам да се справуваш со сè и трите беа со различни должини: трката низ Хрватска со должина од околу 1450км, која ја завршив за скоро три и пол дена, трката од Италија до Норвешка со должина од околу 4350км која ја завршив за околу 12 и пол дена и овогодинешната трка околу Холандија со околу 1850км која ја завршив за нешто под 5 дена. Математиката кажува дека генерално на пократките две сум возел со некој просек од околу 380-390км/ден, а во таа подолгата околу 350км/ден, што беше доволно за да финиширам во првите 9-11 возачи во нив. Но, секако за време на возењето не се сведува сè на таква едноставна математика, бидејќи сите три трки, но секако и многу други низ светов – имаат многу различни профили (некои се порамни, а некои поридести), имаат различни временски услови (некои се во топли месеци од годината, некои се случуваат за време на лоши временски услови, изразено ветровити денови..) итн., итн. Така што секоја трка треба да се набљудува како сама за себе – па и од година во година. Едноставно подготовките треба да течат независно што би можело да се очекува за време на трката, а за време на нејзе пак – да се грижиш за себе да стигнеш до финишот жив и здрав во што пократок период: некоја година тоа ќе значи за 300км/ден, некоја друга пак можеби за 400км/ден. Тоа што сакам да го нагласам е дека никогаш не влегов во нив со цел да се тркам со другите учесници, туку да се обидам да го дадам максимумот за самиот себе и да се надминам самиот себе. Завршувањето во првите 10 беше чиста случајност.

За повеќе да уживам во трките се обидувам со чувствата и емоциите да расчистам до пред почетокот на трката/возењето. Се работи за некакво внатрешно програмирање: што и да се случува, доколку можам да го решам – да го решам, без посебно чувство кон него, туку што побрзо и поефикасно и да продолжам да возам. Ако се случил некаков дефект или сум имал пад – да го поправам, да се исправам и да продолжам. Нема потреба од чувства и емоции во такви моменти. Можат да бидат само контрапродуктивни. Мислам дека некои психо моменти кои сум ги имал при искачувањата по тоа карпите и мразевите во изминатите години, ми имаат многу помогнато на овој план. Многу често ми се случувало во некое подолго искачување, да почнам да разгледувам каде сум дури од втората половина нагоре и тоа само на моменти – останувајќи целосно фокусиран на тоа што го правам во моментот, додека не стигнам назад на безбедно. Така и при овие трки: од моментот на стартот до пристигнувањето на целта – ајде да не речам, не ме интересира ништо друго освен да ги вртам педалите, да си го слушам телото, да се грижам за основните работи за мазно работење на велосипедот. Сè  друго е одвишок.

За да успеам да стигнам до горенаведеното, имав среќа детството да ми се случува пред посилниот налет на компјутерите и другите тракатанци кои (барем таква е перцепцијата денес) ги држат далеку денешните деца од играњето криенка, сервис, фудбал пред зграда итн. Имав среќа детството да ми се случува во делот од Скопје – Кисела Вода, во дел од населбата кој е релативно блиску до Водно, а погледот од собата преку паркот пред зградата да ми е свртен кон планината – која пак често ја посетувавме трчајќи по патеките кон напишаното „Тито“ (се сеќава ли некој на ова?). Исто така, по таткова страна, моето потекло е од Богомила и моите ме носеле под Даутица и Јакупица уште како бебе. Од кога знам за себе – играм нешто т.е. спортувам и тоа е дел од мене толку што навистина одмор за мене претставува едноставно – промена на активноста. Нема застанување! Тоа што се случило само е тоа што влегов од изразено натпреварувачки спортови од периодот на средношколските денови (фудбал, одбојка..) во ненатпреварувачки спорт – алпинизмот, кој беше доминација во мојот живот во изминатите две децении и тоа веројатно се должи на љубовта кон природата која сум ја развил како дете – играјќи со другарите или на Водно или дружејќи се со дечињата од Богомила, низ планинските предели за време на моите посети таму. Алпинизмот го практикував токму така: учев да бидам што посамостоен во секаква планинска средина и во секакви временски услови и тоа верувам денес ми помага и за време на гореспоменатите трки.

Иако во моментов главниот фокус ми се ултра-долги велосипедски трки без поддршка, сепак најголемо влијание врз мене остави алпинизмот кој почнав да го работам во 1998мата. Среќен сум што луѓето од кои учев во овој ненатпреварувачки спорт, научив дека е многу поважно да правам побавни, а посигурни чекори отколку брзи, а со тоа можеби и избрзани чекори. Дека патот е многу поважен отколку стигнувањето до некој врв по секоја цена. Среќен сум што растев секојдневно водејќи се од важноста на етиката и стилот во качувањето и тоа остави неизбришлива трага врз мене во секој аспект од моето живеење, но и во начинот на кој практикувам било што друго понатаму во животот – како на пример еве сега и изборот на учество во овие трки. Тие почиваат на џентлменство и нема награда на крајот – ниту за првиот финишер. Тој не е ни „победник“, туку едноставно – „прв финишер“. „Победници“ се сите учесници кои ќе завршат, надминувајќи се себе си во условите, во кои ќе ги затекне трката. Себенадминување врз етика и стил – е нештото на што почива сè што работам во спортот во изминатите две децении и не ме интересира можноста да направам навидум подобар резултат на сметка на газење врз тие принципи. Неприфатливо ми е тоа „Целта ги оправдува средствата“ – бидејќи сакам мирно да си спијам навечер. Овие трки во голема мера го одвлекоа моето внимание кон било што друго еве веќе скоро година и половина, што е и логично, бидејќи требаше да се посветам на специфични подготовки за нешто што никогаш не сум го правел претходно. Сега веќе мислам дека би можел подобро да балансирам помеѓу алпинизмот и велосипедизмот и би сакал барем еднаш годишно да можам да извозам некоја ваква трка, а и да качувам. Во моментов немам цел: сакам да се вратам на качувањето полека и да направиме едно искачување со сопругата, која несебично ме поддржува во сите мои авантури, кое го мислиме долго време. Ништо тешко – едноставно бидување во прекрасна планинска средина. За нашите досегашни искачувања можете да читате на alpinizam.org, а за моите возења на cyclinginceleste.com – како на сајтовите, така и на соодветните платформи на ФБ и Инстаграм.


Автор: Игор Талевски

Слобода на две тркала – Левент Рифат

Влегувањето во велосипедските води за мене беше сосема случајно и непланирано. Летото 2009 година  беше пресвртница во мојот однос кон овој спорт. До тогаш велосипедот го користев најчесто како превозно средство и понекогаш знаев да извозам некоја тура колку за разонода. Таа година се случи „кам бекот“ на легендата Ленс Армстронг на „Тур де Франс“ и се сеќавам дека 20 дена бев „залепен за телевизор“ гледајќи го како ги совладува легендарните алпски брда. Откако заврши трката, сеуште фасциниран од Ленс, ја здогледав Македонската репрезентација на тренинг камп во Охрид. Сето ова ми беше мотив сериозно да навлезам во круговите на велосипедизмот и некако станав зависен од „допаминот“ и „ендорфинот“ после секој добро одработен тренинг. Едноставно кажано велосипедизмот е еден вид на „дрога“, на која јас се навлеков.

Па така наредната година, решив да се пријавам на некоја официјална трка и се најдов на стартната линија на „Гази Баба“. Како секој млад човек (тогаш имав 15 години) бев полн со адреналин и едвај чекав судијата да го означи стартот и јас да се покажам во најдобро светло. Трката започна ама јас не успеав да ја завршам бидејќи имав проблеми со алергија на полен. Иако мојата кариера не започна најдобро си кажав самиот на себе дека ќе се вратам и ќе си докажам дека можам ова да го извозам. Уште на старт ја научив најтешката лекција дека не секогаш работите се одвиваат како што ние сакаме, секогаш постојат надворешни фактори на кои ние не можеме да влијаеме, и тоа не треба да не оптоварува. Гледајќи од денешна перспектива дури и се сметам за среќен што толку рано сфатив дека со истрајност и упорност ќе дојде трка на која се ќе биде како што треба и ќе го постигнеме најдоброто од себе.

Во текот на кариерата имав уште многу падови и разочарувања, дури и моменти кога сум рекол доста е, се откажувам. Се сеќавам дека требаше да учествувам на европско првенство, поминав низ макотрпна тренинг програма и на 20 – тина дена пред европското бев на планинска трка каде што имав пад и доживеав лоша повреда (искинати мускулни влакна). Неколку дена не сакав да зборам со никој и не сакав да се гледам со никој. Не можев да се помирам со фактот дека нема да учестувам и имав чувство дека целиот вложен труд бил за џабе. Нормално времето помина, мускулот заздраве, дојде наредна сезона, се објави распоредот за трките заедно со пропозициите и се разбира јас почнав да правам планови за тоа каде да учествувам, а со тоа и очекувањата се креваат за ниво погоре. Никогаш не сум тактизирал на трка, да се штедам, да возам повнимателно и слично. Не верувам во максимата „битно е да се учестува“, по мене секогаш треба се дава максимумот и да се цели на победа. Иако многупати луѓето ми велеле дека сум премногу строг кон себе, но јас некако се навикнав најдобро да функционирам под притисок. Најдобрите резултати сум ги постигнал кога напорно сум тренирал и 100% сум се посветувал на секој тренинг, а паралелно сум работел и студирал. Најверојатно поради тоа што сум немал време премногу да размислувам, туку сум бил 100% фокусиран на целта, а чуството на слобода на велосипедот ми помогнало да истраам во сето тоа. Па така успеав да станам државен првак во планински велосипедизам, државен првак во хронометар и како мој најголем успех можам да го издвојам 22-то место на европското првенство во велосипедизам.

После поминати речиси 10 години на велосипед сфатив дека велосипедизмот ми ја дава слободата и претставува еден вид на терапија од секојдневните стресови што ги носи животот. Јас по природа сум интровертна личност и тешко се справувам со секојдневните гужви на модерното време, токму затоа најубаво ми е кога ќе ги облечам велосипедските патики и ќе се најдам што подалеку од луѓето и бучавата. Знам дека поради ваквиот животен стил имам пропуштено многу работи што луѓето ги сметаат за „нормални“ како што се излегувања до доцна навечер, седење на плажа со друштво и слично, но од друга страна се стекнав со особини на дисциплина, ред и самостојност кои што и те како ми помагат во исполнувањето на секојдневните обврски. Можеби моите постигнување не значат ништо на светско ниво, сепак за мене преставуваат доказ дека со напорна работа и тренинг може да си ги поместите сопствените граници. Со оглед на тоа не сакам да ги откривам моите наредни планови и цели, само ќе кажам дека секогаш сметам дека може и треба подобро.


Автор: Левент Рифат