Трнливиот пат – Игор Димовски

“Животот е канвас платно, се што ќе насликате на него ќе биде рефлексија на делата што сте ги оставиле”

Почетоците со пливање ги направив во 1984 година. Тогаш всушност секое дете беше „приморано“ да излезе надвор да игра, да се дружи, спортува или да се занимава со уметност, не како денеска затворени дома, дигитализација, деформитети. Близината на базенот Карпош до домот, мојата мајка Љиљана, се главните причини да се запишам на часови по пливање. И почнав, научив да пливам (да плутам над водата). На шест години не само што научив да пливам, туку почнав да учествувам и на натпревари. Тоа беа повеќе детски трки, кои сепак за мене беа многу значајни. Во нив ги стекнав првите искуства, кои подоцна ми беа од голема корист за оние вистински пионерски трки во кои се тркавме за медали и дипломи. И токму кога на почетокот помислив дека ова може да биде старт на една успешна кариера, доживеав малер. На скијање на Пониква ја скршив ногата и беше од типот на повредата, за моја несреќа, да морам подолг период да паузирам и да останам на „суво“. Но сето тоа не ме обесхрабри, а влегувањето во вода откако го извадив гипсот ми дојде како корисна рехабилитација. По извесно време заборавив на повредата и влегов во полн тренажен процес, ја подигнав формата и продолжив да се натпреварувам.

Специјалност ми беше грбниот стил, во кој бев побрз од некој пливачи кој се натпреваруваа во слободен стил. Инаку од двете дисциплини во грбна техника на 100 и 200 метри, подобри пласмани имав на подолгите патеки (уште оттогаш како да се назираше мојата перспектива како пливач на долги патеки), иако меѓу моите другари и тренери бев претпознатлив како „Иџе Брзиот“. Успесите и пиедесталите во грбниот стил се редеа, покрај соборување на републичките рекорди во пионерска категорија, бев државен шампион во пионерска категорија на територијата на Југославија 1990/91 година. По осамостојувањето на Македонија, како по ред ги соборував рекордите во истата техника и во двете делници, како во кадетска категорија така и во постара категорија (младинска и сениорска), и тоа ме однесе на првите позначајни натпревари балкански првенства од каде се враќам со медал, европските првенства во Прага и Женева, каде го подобрив времето на националниот младински и сениорски рекорд и резерва во Б-финале. 1997 година бев единствеиот универзитетски претставник на Универзијадата во Сицилија, Италија, и кога се беше како по книга и ветувањето за испливано време на 200 метри грбно под 2 минути и 10 секунди, дека ќе ме однесе на престојното светско првество во Шведска, се соочив со најголемата препрека. Испливав време кое беше за неколку стотинки од олимписката норма 2.07.53, но не бев во тимот од сеуште неразјаснети причини за мене (дури сега сфаќам, немаше кој да ме потурне, како што всушност функционира системот и до ден денешен, за жал). И така, семејство како за невоља се растури, незаитересираност на клубот (од финансиски аспект) и многу други причини ме натераа да се најдам во голема дилема што всушност понатаму. Тотално надвор од спортската магија беше тоа период на животна егзистенција, брачни води, основање на семејство…Снежана, Иво-Јован и Матео.

2004-та година, на својот 26-ти роденден си посакав, да се вратам на спортските навики, натпревари, победи. Толку ми фалеше сите тие години, и на големо изненадување се појавив на стартот во Свети Наум (Охридскиот маратон). Запливав, ги минував километрите и не само што допливав до целта туку и бев осмопласиран. Така моето име не само по таа 2004-та година, туку беше на списокот помеѓу многу  врвни учесници маратони од целиот свет и во следните неколку години на Охридскиот маратон, маратоните во Аргентина (Најдолгиот маратон во светот 88 км. Таму водата е црвеникава и едноставо не можеш да видиш што се има во неа. Само од кажувањата на оние пливачи кој веќе имаа искуство и настапиле на оваа трка, можеше да се заклучи дека се наоѓам пред големо искушение. Иако се чувствував некако исплашено, сепак во мене се роди вера и некоја сила кои ме тераа храбро да влезам во неизвесата трка и да ги совладам сите стапици на реката Парана, а колку е таа полна со чуда најубаво зборуваа предупредувањата од домаќините, кои ни порачуваа не сега, туку по трката да го посетиме познатиот музеј на флора и фауна во реката Парана), Италија (монденскиот Капри – Наполи), Грција, Бугарија, Србија, Хрватска…

Желба на секој пливачки маратонец е еден ден да го преплива Ла Манш. Каналот што го дели југот на Англија со северот на Франција. Уште многу одамна тој е предизвик за стотици маратонци ширум светот да дојдат и да се впуштат во борбата со брановите и непредвидливите студени како мраз водени струи кои некогаш можат да бидат и фатални. Затоа секој кој ќе се осмели да дојде на Ла Манш и да му се спротивстави на неговата неверојата сила, заслужува огромна почит. Голема благодарност до Општина Карпош со која успешно се реализираше овој прескап проект. Датумот 02.08.2010 вечно ќе ме потсеќа на тоа големо животно искуство, победата над водата која ви ја заледува крвта, сопствената психа која сака да ги урне соништата во тој момент, струењата кој доаѓаат буквално од сите страни, плимата која ве запира и ве остава да пливате вечност во едно исто место. Какви и да беа препреките, колку и да беше силна водената струја, јас бев сигурен во себе и никогаш не се предадов, не се откажав од тој сон и го препливав Ла Манш. Искуство кое е незаборавно, подвиг кој ми ја отвори вратата на Клубот на Македонските Спортски Легенди (благодарност до Зоран Михајлов легендарниот спортски новинар, кој за сето време ја известуваше македонската јавност од прва рака). По ова и со поголема самодоверба и желба, се редеа победи на маратоните во Грција, учество на светските маратонски купови итн.

Во 2015 година за жал бев приморан да работам и егзистирам надвор од границите на својата татковина, во Обидинетите Арапски Емирати, Дубаи. Се најдов пред момент на отварање на непознатата дотогаш за мене врата на ново спортско доживување. Телефонскиот повик во раните утрински часови од постариот син Иво-Јован дека ќе почне да се занимава со триатлон. Пријатно ме изненади и некако ме натера да се замислам и да ја отворам и таа врата на непознато дотогаш за мене. Но, дека се работеше за спорт кој е олимписки уште веднаш љубопитно почав да се информирам се повеќе. Па така и овојпат се нафатив напорно да работам, тренирам и натпреварувам. Како и во пливањето, така и во триатлонот го правам тоа со огромна љубов и желба за стопроцентен успех. Бев сигурен во себе, не се плашам повеќе од предизвиците и препреките, гордо и успешо се соочувам. Но, и овојпат не поминуваше без препрека, сакав да бидам триатлонец, но немав велосипед, па морав да позајмувам само за да можам да се натпреварувам (благодарност до Иван Михајловски и Петар Георгиевски-Камиказа). И така 2019-та година станав државен шампион оставајќи ги зад себе многу поискусните и помладите натпреварувачи. Учествував на балканскиот шампионат во Истанбул каде го зазедов можеби и највисокото 5 место во историјата на триатлонот во Македонија.

Како годините минуваат, се поголема желба ми е да го споделам целото мое искуство на помладите генерации, да ги научам и стекнам со вештини, со кој не само ќе ме наследат, туку и да бидат во најмал случај многу подобри од мене. Мојата желба не е само да бидам најуспешен македонски спортист со титула државен шампион во два олимписки спорта, пливање и триатлон. Туку ќе се потрудам мојата колекција на медали, трофеи и награди да ја збогатам за уште еден медал и тоа од Балканското триатлон првенство (исто како и во пливањето), токму таа боја и недостасува на моето канвас платно.


Автор: Игор Димовски

logo-beyond-the-results

Посветеност, истрајност и решителност – Стојан Поповски

Мојата спортска приказна и кариера започнува многу одамна (далечната 1990-та година), на 6 годишна возраст се запишувам во пливачкиот клуб „Студент“. Како поминуваа месеците и годините сфатив дека во овој спорт можам да бидам конкуретен што и го покажав на неколку локални натпревари. Позитивен пресврт и голем мотив беше интернационалниот пливачки митинг во Ноис (Германија) каде на само 9 години освоив две сребрени медали со одлични резултати во дисциплините 50м. делфин (37,85сек.) и 50м. слободно (35.76сек.). Потоа следуваа и многу победи и титули како најдобар поединец во категории млади, стари пионери и кадети каде најдобрите резултати ги постигнав во дисциплините на 200м / 400м / 1500м слободно како и 50м / 100м / 200м. делфин.

Паралелно со пливањето секогаш бев љубител на велосипедизмот а уште како дете бев зависник од адреналин, па качувањата на падините на Водно ги користев само за да можам да уживам во брзите спуштања надолу, нормално без за тоа да знаат моите родители бидејќи сето тоа почна кога немав полни 10 години со челичен велосипед од 20кг. без никаква суспензија.

Следуваше период на голема и долга стагнација во пливањето, сите мои врсници и конкуренти почнаа да ме поминуваат скоро на сите натпревари, физички беа доста помоќни, веќе оформени спортисти за таа возраст, а јас некако останав назад, низок по раст, килограмите и покрај посветеното тренирање се таложеа, а и со постигнатите резултати во тие години некои тренери мислеа дека нема ни да мрднам нагоре од проста причина што периодот на стагнирање траеше веќе со години. Па се чудеа како наоѓам мотив толку посветено да тренирам и максимално да се оддавам на секој тренинг без оглед што резултатите ни малку не одеа кон подобро. Можеби тука некаде сфатив дека таа негативна страна на тапкање во место ме направи исклучително психички посилен во однос на сите мои врсници, а исто така и од оние постарите, бидејќи имаше пливачи кои со многу помалку стагнирања многу брзо се откажуваа, а мене тоа ми беше само мотив плус што во понатамошната триатлон кариера, слободно можам да кажам, дека и до ден денешен е моето најслино оружје. Оружје благодарение на кое сум успевал да победувам и големи трки и да правам резултати во периоди кога можеби и не сум бил толку физички спремен за тие натпревари. Психата е едно големо чудо кога ќе можеш барем малку да ја запознаеш, а уште поголемо кога ќе почнеш да ја користиш. Годините стагнација како и таложењето на килограмите ме мотивираа веќе и посериозно да поминувам километри со мојот велосипед и да почнам и со рекреативно трчање. Требаше уште некоја година посветеност во таа природна борба со мојот организам и потоа настана онаа добитна комбинација, голема физичка спремност со минимална процентуална застапеност на масно ткиво во организмот.

bike-riding-on-triathlon

За триатлонт од секогаш знаев како спорт, но никогаш не помислив дека некогаш ќе се бавам, уште помалку па дека долги години ќе бидам и национален шампион. Тогашните медиумски покритија не нудеа многу, единственото нешто што беше достапно беа само некои годишни ретроспективи од големи натпревари, светски и континентални првенства, а јас секогаш бев воодушевен на нивната психофизичка спремност и моќ.

swimming-on-triathlon

Во 2002 година дознав дека и во Македонија постои триатлон федерација која организира натпревари кои се бодуваат за националните ранг листи, дури и дека имаме триатлон репрезентација која веќе зад себе има и официјални настапи на меѓународни натпревари. Бев импресиониран и веднаш одлучив да се пријавам. Во 2003 година се одлучив да настапам, освен моето пливачко искуство, влегов во нешто сосема ново и како да претчувствував дека тоа е вистинскиот спорт за мене. Како јуниор бев најдобро рангиран, а вкупно го освоив 3-то место. Тоа беа импровизирани делници во кои, ако може така да се каже, некако повеќе шанса се даваше на велосипедистите и атлетичарите. Бев изненаден од бројот на учесници, а и од топлината на луѓето инволвирани во организацијата на тие натпревари, како и од стручниот тим на раководството на чело со основачот на триатлонот во Македонија, Ѓорги Кузмановски. Човек кој има премногу направено за овој спорт во нашата земја, а беше и мој тренер.

Од тогаш па натаму започнувам со сериозни тренинзи, со насочени програми кои ми донесоа да станам 16 години последователно апсолутен национален шампион. Покрај националните титули и настапите на националните првенства во триатлон и дуатлон вкупно остварени натпревари овие години веќе го надминува бројот 100, од кои преку 40-тина европски и светски купови, балкански првенства, 4 европски и 4 светски првенства.

triathlon-macedonia

Секоја завршена трка е драга на свој начин, покрај убедливите победи на националните првенства би ги издвоил константните добри резултати на сите балкански првенства на кои сум учествувал, секогаш во најдобрите 5 триатлонци во елитна категорија, победа на европскиот куп на Малта на мали земји, сребрен медал на интенационалниот триатлон куп на Ада Циганлија во Белград, 30 место на светското првенство во Будимпешта (Унгарија), 19 место од 84 натпреварувачи на европскиот и светски куп во Аланија (Турција),  29 место од 73 натпреварувачи на европскиот премиум куп во Лимасол (Кипар) итн. Во 2004-та година на европскиот куп во Сапанџа (Турција), се запознав со селекторот на бугарската триатлон репрезентација, Емил Стојнев кој го забележа квалитетот и резултатите иако бев само 1 година во овој спорт и несебично ми понуди соработка, тренинзи, програми, тренинг кампови во секое време со нивната репрезентација, која во основа ја има познатата стара добра и сурова руска школа, нешто што ми беше од огромно значење и големо искуство не само спортско туку и животно.

Како минуваа годините резултатите беа забележани и од „Македонскиот Олимписки Комитет“ кој несебично ме помагаше и промовираше во потенцијален олимспики кандидат за Лондон 2012, а во соработка со „Олимпсики Комитет (ИОК)“ и „Светската Триатлон Федерација (ИТУ)“ станав и интернационален стипендист заедно со уште само 7 триатлонци, селекција направена од вкупно 94 апликанти од целиот свет врз основа на постигнати резултати на претставници од мали земји. Кратко потоа бев пратен на 3 месечни професионални подготовки во Соединетите Американски Држави, во тренинг центарот и базата на Американскиот национален триатлон тим во Колорадо Спрингс. Тоа беше едно поинакво функционирање и друга димензија на професионално усовршување кое се базираше на многу анализи и усовршување преку најсовремени методи во сите три спорта. Целото тоа искуство со врвни стручњаци, тренери, доктори, нутриционисти, психолози, физиотерапевти, спортисти кои функционираат професионално на највисока нога е нешто кое не ви помага само во спортот туку и надвор од него, ве прави богата и стабилна личност која има основа да се носи со разни предизвици и во приватниот живот, како полесно да се справувате со разни кризи, падови и други несакани ситуации, нешто кое колку и да сте материјално моќен едноставно не можете да го купите со пари.

Од пред неколку години одлучив да се пренасочам и во т.н долги триатлони или познати во јавноста како „IronMan“. Целта ми е моја спортска кариера која веќе влегува во својата 30-та година да ја заокружам со најдобар резултат и во овие делници, поточно да бидам единствен македонец кој ги има постигнато најдобрите резултати во се што негува триатлонот, тргнувајќи од спринт делници, олимписки триатлон (резултати и рекорди кои се уште не се срушени), па се до „IronMan“. Показател дека тоа можам да го направам се веќе постигнатите резултати во „Half IronMan“ делниците кои претставуваат и најдобри резултати, а исто така имав и два обиди и во најдолгите делници кои за жал беа неуспешни, првиот поради технички проблем, вториот поради повреда на задната ложа. Ситуација која ме натера добро да размислам, да се стабилизирам и физички и психички и да пробам да направам повторен обид да дојдам до саканата цел. Верувајте жртвата е огромна, енергијата, финасиите одат во друга димензија, сепак е спорт кој е многу скап, еден од најскапите по вложување во опрема по авто-мото спортовите.

Сето тоа сите години наназад без поддршка на моите родители ќе беше невозможно, тоа се огромни суми на пари кои прашање е на време кога ќе згаснат доколку се нема спонзори, нешто кое кај нас оди многу тешко, да не речам е невозможна мисија. Родителите ми беа не само главни спонзори туку и логистика на секој можен начин за што сум им бескрајно благодарен, најмногу поради тоа што сум се изградил во стабилна личност на која и се пружило шанса да има многу животни лекции, многу убави моменти и спомени, премногу пријателства и многу искуства во многу земји низ светот.

Од пред неколку години како фамилијарен човек исто така имам и голема поддршка од мојата сопруга на која често и кинам нерви особено кога „исчезнувам“ и долго ме нема дома, како и од мојата ќерка која иако има само 2 и пол години веќе ми е главна поддршка скоро на сите „indoor“ тренинзи кои ги обавувам за време на зимскиот период од првата до последната секунда.

Дополнителна отежителна околност е и тоа што во нашата земја да си дозволите да се бавите со било каков спорт потребно е да работите, бидејќи и до симболични суми за материјална поддршка патот е многу трнлив, па така и во мојот случај работам две работи за да можам да егзистирам и да се надевам на 1 или 2 старта во годината нешто за некој кој брка резултат, а не завршување на трка за подвиг е навистина смешно и инфериорно особено што целата моја спортска кариера сум ја поминал професионално, натпреварувачки со голем број на стартови и желба и жед за натпревар со светски имиња. Односот кон тренинзите е крајно професионален но со самото тоа што немате доволен број на натпревари кои претставуваат најдобар тренинг, автоматски сте и натпреварувачки надвор од ритам. Голем проблем претставува и опоравокот од тешките и долги денови помината во тренинзи. Доколку некој пред некоја година ми кажуваше дека опоравокот и времето за одмор ќе ми бидат потешки дури и од самите тренинзи и покрај тоа што сум одличен менаџер со време ќе го направев луд, но биле сосема во право.

running-on-triathlon

Покрај триатлонот и сите негови пропратни елементи, како дипломиран филолог, предавам германски јазик и исто така од неодамна сум тренер во триатлон клубот „Triogy“ и веќе три години сум селектор на македонската триатлон репрезентација. Голем љубител сум на моторите и со тоа успевам некако да ги задоволам моите адреналински потреби. Пасија ми се и авионите и како несуден пилот од дете летам на домашни симулатори

И на крај можам да кажам дека сето ова и покрај тоа што е многу голема жртва, кога некогаш се враќам години наназад често сум немал време ниту сила да можам секојдневно да се дружам и да излегувам, но за тоа воопшто не сум се покајал ама ниту еднаш од проста причина што ми се пружеле многу прилики да запознавам многу луѓе, да прошетам низ многу земји и делови на светот, нешто кое со секојдневно излегување и журкање би било невозможно, па затоа во ниту еден момент не сум се покајал. Напротив повторно би го избрал истото. Чувството кое ве обзема откако ќе се искачите на највисокото место на пиедесталот или направите резултат кој со години за генерации останува недостижен и за него многу други тренираат и се стремат да го подбрат е чувство за кое вреди да се тренира и вложува, не би можел со зборови да го опишам. Најдобро е кога се доживува на свој грб.

Токму затоа во можеби во најдобрите години за овој спорт, спорт кој бара исклучително голема спортска зрелост и психичка и физичка во наредните години ќе се обидам да направам се како и секогаш до сега да направам најдобар резултат и во онаа најдолга триатлон делница, „IronMan“ потоа слободно да можам да се „пензионирам“.

motivation-bike

Автор Стојан Поповски

logo-beyond-the-results

A life on the edge of pain and self-convenience – Stefan Trost [Part II]

Somewhere in May 2017 I started to think of beginning to swim. Even today if you ask me why I thought about it, I can’t give an answer. Anyway, on the 1st of July 2017 I jumped into the water for the first time to do some “swimming”. It was terrible… so terrible that when I returned home I immediately opened “YouTube” to look for videos about crawl swimming and improvement of technique. There I was now, cycling, running and swimming. What should be the next? Am I now a triathlete? To prove this I decided to participate in my first triathlon event. I signed up for Ironman 70.3 in Zell am See Austria. Happening by the end of August I had enough time to prepare myself and get better in swimming.  Starting and finishing in Zell am See got me into the triathlon sport. Here I’m today still active and improving my skills and pushing myself as much as I can.

Competing in triathlon is a really demanding. Having three completely different sports, all of them with their own specifics in technique, speed, training methods, to race and be at the front at races needs a lot of dedication towards all three disciplines. To achieve the best out of yourself you have to drive a “non-bullshit-route”. Your training should be treated as individual race, most of the time you’re alone – you against the training which is given by your coach. Every interval what awaits you is your own personal challenge. I think the most important thing is to start the session. Everything else, what awaits you during the training session has to be treated as a challenge, a new obstacle for your body, pushing your limits over an edge which he used to be prior.

The most important key to success (success doesn’t mean to win, success means for me to be the best bad ass you) for me is hard work. I think that talent doesn’t exist. There is only hard work. When you give  your body new challenges new impulses all the time, you will become a better you, push your limits further. This should be in the end of the day the motivation for your training. When you finish a session better than the last time (faster, stronger or even get a faster recovery then before) that is what you’re aiming for. There is one even more important message; the harder you go in your training, the easier the race will be. Your body is used to such kind of stress and in a race you can always remember in your mind what and how it was in some specific training session.

So how my day looks like in the moment: wake up at 5 am, start my first training session before 6 in the morning  finish and go to work at 8:30 am. Usually I work 10-12 hours a day which takes out everything from my body in mental aspect. So I really enjoy by the end of the day to hit the second training session. It feels very good to push yourself again to the edge of your possibilities and break new barriers in your body. It’s obvious that it requires more than just a training plan and a self-motivation to compete in high levels. I have to mention that a key factor is for sure a strong support and commitment in your environment. Family, friends or partners are those factors which aren’t visible in the first moment, but those are these magic factors which for sure can’t make you win a race, but they can contribute to it a lot. Contribution and support is highly needed. How would it be possible to train up to 25 hours per week when your family isn’t supporting and encouraging you to complete your goals faster and better. By the end of the season for 2018, I drafted with my coach my race plan for 2019. Clear focus should be on two major events. First I need to qualify for the Ironman 70.3 world championship in Nice (this you can only reach if you’re in the first three in your age-group in a race prior to the championship), second should be my first full distance event. It means a lot to me to be healthy and feel vital before starting any project like this. Therefore, I waited one full year with the first full distance. In my opinion one of the most crucial objectives in doing sport is the health. Everybody, starting from recreatives to top athletes should be aim for health and steady development.

When the year 2019 started, running through a good preparation with a lot of new training methods, I was prepared enough to accomplish my first milestone for this year; the qualification for the Ironman 70.3 World Championship in Nice. I reached this with a third place in Thailand at the Ironman 70.3 Bangsaen. One done, the next challenge is coming and my mind is planning the next… Never stop and go beyond…

Reaching this milestone that early in the season meant a lot to me. I can now fully concentrate for my first timer as full distance athlete. But of course, till then – beginning of July – there will be a lot of sweat, pain and the edge between success and threats.

Кликнете тука за МКД верзија.


Author: Stefan Trost

A life on the edge of pain and self-convenience – Stefan Trost [Part I]

Motivation, discipline and commitment. It’s all about this when you want to reach your goals, a new personal best or just become a better you. The truth is – hard work knocks out the talent! But let’s start from the very beginning of my story.

The first contact with sports started when I was ten years old. My parents bought me a mountain bike for my birthday. Like every child, I was very happy about it. The coincidence that my birthday is in August was just perfect and I was able to make my first moves out on the tarmac in the hot summer of 1998. Thanks to my father who pushed me up some steep mountains at this age, I fell in love with this sport – the cycling. After my first rides I was hungry for more kilometers outdoors.

As the years of my puberty went through, I started to go deeper in the cycling sport. After school, I used to jump on my bike and ride, together with my father of course, in the mountains close to the village where I was living. For me, it was freedom to ride through the wood, smell the fresh air, and listen to the silence of nature. Naturally I was far away from any competitive level with my riding and endurance skills, but at that moment I was not interested in competing. Then, when I turned 16 and I got my first salary, I bought my first road bike. It was a Trek 1000. I was so in love with this bike, mostly because my idol at this time – Lance Armstrong –just won his third Tour de France in a row riding Trek.

As soon as I started cycling on this bike I became very fast and quite good. I was so good that I even got the possibility to start some “everyman” races. At the age of 17 I signed a semiprofessional contract with my cycling club mountainbiker.at and got the opportunity to start at various races. Very soon I discovered that my strength is in the mountains. I was able to push power in the deep sessions where I was cycling at. My biggest success was the victory at the national champs in U-18 in the mountain climbing category in Austria.

Unfortunately it was my last big success. I had to stop with cycling because of several reasons. Strongest for sure was the loss of my training partner in a race crash. He passed away next to me waiting for the first aid assistance. It is a scene that will be with me forever. Another stop was the obligatory military service that in Austria is for 18 years old man. Last but not least reason was that I was contacted by some dark circles which offered me performance enhancements to become better and to prepare me for bigger goals…

After 6 months spent in the army, I got an offer to work abroad in Macedonia. It was a great opportunity at my age to develop my skills in another country and get some working experience. As cycling was not in my focus, I accepted it. Everything was fine, great job, sweet life and unfortunately very delicious food in Macedonia. After four years in this cradle of civilization I ended up with 90 Kg, a figure I had never seen on the scale before. I was so shocked from this figure that I pushed the break in eating everything what came across my way and started again with what was leading me in my previous years – sport.

In Macedonia at this time it was a bit difficult to drive a bicycle, so I started running. Unfortunately I started my training somewhere in November 2014 and as additional motivation over the Christmas period 2014/15 I decided to sign up for the Vienna City Marathon 2015. So there I was – it was April 2015, I had lost 17 kg and felt really good at that moment. Ready to crash my first full marathon – of course never tried a half marathon. Driven by emotions, good cheering from the crowd I finished this challenge after 4 hours and 16 minutes.

I was more than happy – that happy that I immediately signed up for my next marathon –Frankfurt marathon in autumn. It was such an amazing race and it went very well, I cut more than 30 min from my previous result in Vienna. But for the first time after the race I faced a problem with an injury. I started having problems with my knees which burned a lot in Frankfurt. For me these moments are very important in sport. You might achieve new PBs, but do you give to your body enough in return for these efforts? Well, it seems I didn’t. I had to reduce my training for my next marathon in the first weeks. These weeks of winter 2015 I took the first view back in the cycling sport. Immediately I was interested again about all the technical and material changes which happened in the past five years since I was out of cycling. It seemed that, for example, training with power meter is the golden standard and it was possible to push your limits further. But returning into my running training, the just discovered cycling novelties were quickly out of my mind as fast as they came to my mind. I prepared myself the best I could over the winter period, started very fresh and with good in shape at the Vienna City Marathon 2016 –there I achieved my new and still current PB on the marathon distance, 3 hours 6 minutes.

Finishing Vienna City Marathon 2016 was for me the opening of a new chapter. Somewhere in my mind the discovered cycling news started to wake up and I decided to return into cycling. I bought a new road bike – of course with all the technical gears which were at this moment golden standard – such as power meters. Immediately I felt again the same good feeling I had in my younger years. I drove outside on the streets, climbed steep hills and found myself again back at this feeling I liked so much when I was young. It seemed that I was addicted to this sport so much, that it was only a question of time to return to this addiction.

Just there was one problem, I also got addicted to the running. Both, the cycling and the running got so much out of me, pushed me so hard that I couldn’t release any of these two sports. Because of the fact that I was still working in Macedonia, I had to make a combination of both sports. I was running from Monday till Friday in Macedonia and went cycling on the weekend in Austria. The weather wasn’t always nice to wake up early in the morning and ride, but it was the only possibility to satisfy my hobby and after 9 am be a good father to my two daughters which didn’t see me the whole week. Something new I discovered during the winter period of 2016 was Zwift. Zwift is an online platform for cycling training where you send an avatar of yours through different worlds. This magic tool was ideal for me. Now I could do my workouts independent from time and location. I got the possibility to train in Skopje on the home trainer during the week. Now it was much easier to spend quality time with my family on the weekend as I had already done my time consuming sessions during the week…

To be continued…

Кликнете тука за МКД верзија.


Author: Stefan Trost

Irongirl – Ивана Герчакова

Mорам да признаам дека бев немирно девојче, едноставно место не ме држеше, многу пати моите знаеа да ме разбудат и да ми речат добро Ивана ајде одмори малку, не мора и во сон да трчаш. Покрај тоа што не потекнувам од спортска фамилија, уште од мала пробував да се пронајдам во разни спортови. Во средношколските денови за прв пат започнав посериозно да се занимавам со спорт, односно почнав да играм ракомет. Станав дел од ракометниот клуб Кометал каде бев голман и тоа беше главниот момент за да продолжам да се занимавам со спорт до ден денес. Се сеќавам имавме строг тренер и повеќето не го сакавме, но кога ќе размислам, тој човек ни даде многу убава основа во животот на сите таму и сакам јавно да му се заблагодарам. Не научи што е тоа тимска игра, што е тоа дисциплина, упорност, што значи да почитуваш нешто, да научиш да губиш, да победуваш, што значи да сите прсти ти бидат отечени од шутовите, целото тело ти биде со модринки од топката и на натпревар да излезеш и да го дадеш најдоброто од себе.

Со тек на годините започнав да трчам, сето тоа беше со цел да се ослабе некое кило, но искрено не го обожавав трчањето воопшто и накратко кажано се мразев себе си кога трчав, се до моментот додека не ја видов сестра ми како ентузијастички се спрема за нејзниот прв Скопски полумаратон. Ваауу тоа беше научна фантастика за мене, си реков сакам и јас. Се решив дека при наредна прилика, ќе се пробам. Така и беше, се пријавив на Меморијалната трка Горан Стојков во парк и тоа беше мојот прв официјален полумаратон. Од тука започна се, иако одев една недела како робот и сите мускули ми беа воспалени, продолжив да го правам тоа секојдневно. Едноставно не ми се веруваше како може една трка толку да ме смени и да почнам да го сакам трчањето. Се редеа трки, полумаратони, маратони, планински трки, трки со велосипед, едноставно уживав.  Еден ден прочитав за една прелуда трка и останав без зборови…. Ironman …… Триатлонска трка. Полу Ironman (1,9 км пливање, 90 км велосипед и 21км трчање) и Цел Iroman (3,8 км пливање, 180 км велосипед и 42км трчање). Точно две години секојдневно истражував за овие трки и не ми се веруваше дека тоа нешто е возможно. Не можев ни во сон сето тоа да го замислам.

Видов дека за прв пат ваква трка се одржува во Пула – Хрватска (Полу Ironman) Хммм…. Си реков ајде да видиме дали ќе преживеам. Само што ја уплатив котизацијата си реков : Леле Ивана што направи, што ќе правиш сега, не ти требаше оваа глупост. Ме фати паника. Се сè движеше во најдобра насока, се до моментот да пола месец пред трка, паднам од точак и ногата лошо да ја повредам. Тоа беше тотален шок за мене. Се обидував на секаков начин да се смирам и позитивно да размислувам, но едноставно бев доволно долго во спортот да распознаам дека таа нога не беше за движење, не па за на трка. Мојата тврдоглавост беше уклучена на најако, отидов на трка со таква нога (sorry mom). Сега од оваа гледна точка, тоа ми беше моја најдобра донесена одлука, тоа беше трка што ме промени засекогаш, тоа беше трка на која почнав спортот да го гледам поинаку, тоа беше трка на која дознав дека мислата е посилна од било каква болка на телото, тоа беше трка на која што ги поминав сите 9 кругови од пеколот, тоа беше трка на која една баба на точак ме прелета, тоа беше трка на која на финиш направив ѕвезда и се утепав, ТОА БЕШЕ МОЈА ТРКА…. НАЈОМИЛЕНА.

Имав случка на една треил планинска трка која што ме научи на многу важни лекции. Бев исцрпена, телото здробено, едноставно не знаев за себе, само чекав да стигнам до контролна за да се откажам. На контролната ми беше соопштено дека местото е недостапно за било какво возило и дека морам до доле сама да се симнам. Не ми беше јасно како ќе се симнам, кога се откажувам? Си се симнав надоле како под казна и на наредната контролна каде имав прилика да се откажам и да ме земе возило, одбив и ја финиширав трката. Таа медаља ми стои на посебна полица. Лекцијата повеќе и од научена. Едноставно планината не ти дава опција да се откажеш и друга работа, имаме неисцрпна сила. Многупати ќе ме прашаат како наоѓам мотивација, како се справувам со лош резултат? Ако јасно си ја поставиш целта и сето тоа ти е задоволство, мотивацијата ќе си дојде сама по себе. Нормално не можеш постојано да ја имаш, па почнуваш да измислуваш и најмали ситници за да ја одржиш. Како на пример при моето спремање за трката во Италија, имав возења со велосипед каде некогаш уживав и каде некогаш стварно ми беше тешко да се наканам. Еден ден имав од она возење што едвај се наканив, па како за беља ме збрка едно куче, па тогаш си реков: Oкеј Ивана немаш мотивација? Кучево ко измислено за тебе. Ја искористив ситуацијата и дозволив кучето да ме брка, со цел да имам поголема просечна брзина. Стварно тој ден имав убава вожња. Следниот ден му однесов јадење на кучето , да му се заблагодарам за помошта и нормално секогаш кога ќе паднеше мотивацијата, возев по таа улица каде што обично седеше кучето. За мене, исто така и лошиот резултат е мотивација. После секој лош резултат ќе направиш се само да бидеш што подобар. Понекогаш свесно не ги исполнувам очекувањата со цел да нареден пат бидам подобра. Еден мој пријател има кажано: Понекогаш намерно одам до дното, да можам од самото дно се одбијам и отидам што повисоко. На лошиот резултат, гледам како добро научена лекција и ништо друго.

Со наредните мои тратлонски трки се повеќе и повеќе се продлабочував во нештата и работев на себе. Триатлонот за мене претставува игра на трпение и ништо друго, а моето трпение беше на најниско ниво. Токму затоа се пријавив на Ironman Emilia Romagna (цел Ironman), за да си ги поместам сопствените граници и да си докажам дека можам да ја играм таа играа цели 13 часа.

Спремањето на трката во Италија ми беше најдолго и најпосветено нешто до сега што сум го направила. Трката сама по себе беше пресериозна, па морав и јас сериозно да си го сфатам тој пристап. Точно една година се спремав, сега гледано од страна сето тоа изгледа како сосема лудо и невозможно, но уживањето во самите тренизи ме доведоа да издржам толку долго. Најбитното беше што уште пред да почнам да се спремам си ставив до знаење, океј ова е само забава и мора да остане така, зошто во спротивно, се ќе падне во вода. За викендите кога имав подолго возење со велосипед или долго трчање станував пред да ми заѕвони алармот, тоа беше настан за мене, се фаќав неколку пати како додека се спремам, ќе облечам спринтерици, ќе ставам кацига, ќе се погледнам во огледало и гледам дека сум цела насмеана, иии одам да возам велосипед без да ми текне дека од дома сум излегла во 3 часот наутро и дека ме чекаат 170 км. Или пак кога ќе облечам шорцеви, маича, патики, слушалките на мене.. и излегувам да трчам, жива радосна, ни на крај памет дека денес имам 30 км….

Ако добрата мисла ја одржиш, ќе немаш никаков проблем. Ти прелета ли само на кратко еј ова вака, ова онака, очекувај наредните пола саат да те заболи нешто , да почнат да ти се превртуваат црева, да ти се повраќа…. Да признаам имаше и денови каде се мразев од дното на душата и многу се пцуев. Доволно долго сум во спортот и многу добро си го познавам телото да знам да ги разликувам оние тренинзи кога треба да стиснам заби и да ги изработам и оние кога стварно не можев. Кога стварно не можев не се пазарев со телото, прекинував и си давав доволно време колку што е потребно до следен тренинг. Имав една случка, имав 30 км за трчање, не успеав сабајле да го изработам тренингот, па решив да го направам касно навечер, после истрчаното бев толку уморна што реков само кратко да седнам во кола и си бегам накај дома. Моето следно будење беше после 3 саати. 3 саати сум спиела на паркинг во кола.

Не постои спортист што бил во тренажен процес и не му пролетале мисли од типот на: леле зошто го правам ова, што ми требаше, телово си го здробив, се откажувам од многу ствари, многу вложувам, а не добивам ништо. Не ми текнува друг одговор за ова, едноставно сево ова го правиш за сам себе и уживаш во тоа или моментот кога поголемиот дел од сево ова ти претставува тешкотија, го прекинуваш и го правиш нештото што сакаш да го правиш. Simple as that!

Толку многу се убедив сама себе, толку имав некоја чудна – убава енергија, што месец дена пред трка знаев дека ќе финиширам. Бев сигурна во тоа и не можеше никој да ме разубеди во спротивното. На ниедна трка нема да биде се совршено и се под конец, но сите тие работи (заборавање на гарминот пола саат пред трка, огромни плускавци, пливање со медузи, големи температури, голема влажност во воздухот), ги склопуваш и правиш да сето тоа е нормално и да ТОЈ ДЕН Е ТВОЈОТ ДЕН, ТВОЈОТ НАЈОМИЛЕН ДЕН. И навистина станува.  


Автор: Ивана Герчакова

© 2019 Beyondtheresults